Terminator: Mroczne przeznaczenie (2019)

“Terminator: Genisys” był gwoździem do trumny i moim zdaniem okazał się grabarzem marki. Ale chwila! Stop! Non omnis moriar! James Cameron wraca jako producent! Tim Miller reżyseruje! Linda Hamilton ponownie Sarą Connor, a Arnold ponownie Arnoldem! Jakby tego było mało, wzorem logiki à la George Lucas, szósta część tak naprawdę będzie trzecią! Twórcy “Mrocznego przeznaczenia” postanowili bowiem zrobić sequel do “Dnia sądu”, ignorując trzy kolejne filmy, które (delikatnie mówiąc) nie zdobyły uznania fanów. Co mogło pójść nie tak? Uwierzycie mi, jak odpowiem, że prawie wszystko, ale przy okazji zrobiono całkiem niezły film?

Ciężko będzie napisać tekst bez spojlerów, ale oczywiście spróbuję. Sekcja z elementami fabuły będzie schowana za przyciskiem “spoiler”, więc pozostałą część można czytać bez strachu. Dobra wiadomość jest taka: “Mroczne przeznaczenie” to najlepszy “Terminator” od 1991 roku, czyli od premiery dwójki. To jednak niewiele mówi, bo “Bunt maszyn” i “Salvation” zawiesiły poprzeczkę ekstremalnie nisko, a po “Genisys” właściwie leżała na ziemi. Nie umniejszając jednak Millerowi, napiszę tak: najnowsza odsłona to niezły film akcji z elementami s-f. W znajomym świecie, ze znajomymi twarzami i ogląda się go bezstresowo, a czasem nawet z przyjemnością.

Kadr z filmu"Terminator: Mroczne przeznaczenie"
Grace jest fantastyczna, Dani już nie tak bardzo (delikatnie mówiąc).

Jednak irytująca jest powtarzalność. Miller odpalił bowiem Abramsa, zrobił swoiste “Przebudzenie Mocy”. Soft remake pierwszego Terminatora. Znów mamy maszynę do zabijania z jasnym celem – zabić konkretną osobę: Dani Ramos (w tej roli Natalia Reyes). Znów mamy obrońcę, a właściwie obrończynię, przysłaną z przyszłości (Grace, w tej roli świetna Mackenzie Davis). A ze względu na stare dzieje i ściągnięcie fanów marki do kina, mamy też Arniego i Lindę Hamilton. Ile razy można w kółko to samo? Pod tym względem szanuję “Salvation”. Projekt nie wyszedł, ale był chyba jedyną próbą zrobienia czegoś inaczej. Schemat, o którym napisałem, jest naprawdę prosty. Można go zrobić raz i dobrze (“Terminator”), ewentualnie trochę odwrócić, żeby zły był dobrym (“Terminator 2”) i tyle. Nie da się z tego zrobić nowej jakości.

Da się tylko próbować zrobić wszystko “bardziej”. I Miller próbuje. Pierwsza scena konfrontacji w poprzednich odsłonach byłaby finałowym pojedynkiem, a tu jest ledwie przedsmakiem tego, co nas czeka. Wszystko później musi być jeszcze bardziej efektowne, na większą skalę i jeszcze bardziej oderwane od rzeczywistości. Ja wiem i rozumiem, że oczekiwanie realizmu od Terminatorów jest kuriozalne, ale są pewne granice. Można zrobić emocjonujący pościg w stylu “Dnia sądu”, gdzie T-800 ucieka z Connorem na motocyklu, a goni ich wielka ciężarówka; a można zrobić sceny akcji tak przegięte, że zalatują autoparodią. Finał “Mrocznego przeznaczenia” wygląda bardziej jak scena wycięta z dziesiątej czy jedenastej części “Szybkich i wściekłych”.

Kadr z filmu"Terminator: Mroczne przeznaczenie"
Linda Hamilton wciąż potrafi zagrać Sarę Connor, jaką znamy i kochamy.

Dość jednak narzekania. Przynajmniej na chwilę skupię się na pozytywach. A te są, jak najbardziej. Po pierwsze: atmosfera. Żaden z kolejnych sequeli nie był tak bliski pierwszym dwóm częściom pod kątem klimatu. Czuć w powietrzu nadciągającą katastrofę, czuć beznadziejne położenie bohaterów i oddech bezlitosnego mordercy na ich karkach. Nowy cyborg, Rev-9 (Gabriel Luna), przypomina trochę T-1000 Roberta Patricka. Nieustępliwy, brutalny i w pełni skupiony na misji. Grace z drugiej strony to niby damska wersja Kyle’a Reesa, ale nie jest po prostu jego kopią. Ma swoje priorytety i charakterek, fantastycznie wypada jej relacja z Sarą Connor. Nieufność, starcie silnych charakterów i szorstka przyjaźń. Linda Hamilton wraca jako nieustępliwa łowczyni terminatorów, która w dodatku przechodzi ciekawą przemianę. Arnie jest sobą i to może być jego najzabawniejszy występ w tej serii. Średnio podobała mi się Natalia Reyes jako Dani, cel do skasowania dla Rev-9. Była nijaka i do zapomnienia. Jeśli to na niej ma się oprzeć kolejna odsłona – nie wróżę sukcesów.

Bohaterki miewają chwile zwątpienia, czasem się odsłaniają, czasem cierpią. Znalazło się trochę czasu na interakcje i dialogi, dlatego można się z nimi trochę zżyć i zrozumieć poszczególne motywacje. Nie jest tak groteskowo i beznadziejnie jak w “Genisys”, to na pewno. Podobnie ma się rzecz ze scenami akcji. Poza tym, że reżyser za wszelką cenę chce przebić skalą poprzedników, jest emocjonująco i efektownie. Jedyny minus to w kilku (niewielu, ale jednak) momentach efekty są bardzo kiepskie. Kilka skoków, sprintów czy innych wygibasów, szczególnie z udziałem Grace i Rev-9 wygląda po prostu źle i tanio.

Kadr z filmu"Terminator: Mroczne przeznaczenie"
Gabriel Luna jako najlepszy terminator od czasów T-1000.

Najważniejszą i największą wadą filmu jest jednak… sama koncepcja jego powstania. Tyle mogę rzec jako fan serii, reszta na ten temat poniżej, w bloku spoilerowym, klikasz poniższy guzik na własną odpowiedzialność.

Spoiler! Pokaż
Kadr z filmu"Terminator: Mroczne przeznaczenie"
Arnie się pojawia i jest naprawdę zabawny, ale jego historia… Nie mogę napisać więcej, musicie obejrzeć, albo rzucić okiem na sekcję spoilerową.

Jestem rozdarty. Z jednej strony dostałem wszystko to, co lubię: klimat, poczucie zagrożenia, Sarę Connor, Arniego, dobre sceny akcji, nowego terminatora, nową obrończynię z przyszłości i najlepszy sequel od czasów dwójki. Z drugiej strony jakbym mógł, to bym scenarzystom soczyście przywalił z laczka w te durne łby za kompletny brak pomysłów i mniej lub bardziej świadome sprofanowanie świętości. Nie mogę napisać nic więcej bez zdradzania szczegółów, więc nie piszę więcej. Dodam tylko, że “Mroczne przeznaczenie” mimo wszystko warto zobaczyć, ale nie jestem pewien, czy nie lepiej było zostawić tę serię w takim stanie, jak była. Gloryfikując T1 i T2, udając, że kolejne filmy po prostu nie powstały.

Kadr z filmu"Terminator: Mroczne przeznaczenie"
Tim Miller postawił sobie za punkt honoru zrobienie scen akcji w skali dotąd niespotykanej w tej serii. Chyba niepotrzebnie.

PS Jeśli macie ochotę na małą podróż przez wspomnienia, w kolejnych tygodniach postaram się wrzucić parę słów o poprzednich odsłonach “Terminatorów”.

-->

Kilka komentarzy do "Terminator: Mroczne przeznaczenie (2019)"

  • 5 listopada 2019 at 13:55
    Permalink

    Sekcja spojlerów- heh czegoś tak głupiego dawno nie czytałem, możesz mi wyjaśnić

    Spoiler! Pokaż

    .

    Reply
    • 5 listopada 2019 at 13:55
      Permalink

      Szlag, nie pamiętam jak się oznacza spojlery, możecie to zmienić?

      Reply
      • SithFrog
        5 listopada 2019 at 14:14
        Permalink

        Przez ‘i’ 😉

        Reply
    • SithFrog
      5 listopada 2019 at 14:24
      Permalink
      Spoiler! Pokaż
      Reply
      • 7 listopada 2019 at 09:26
        Permalink

        Dzięki za pomoc. Ogólnie praktycznie wszystkie filmy związane z podróżami w czasie cierpią na ten sam problem czyli przykładowo bohater przysłany z przyszłości zapobiega powstaniu “narzędzia zagłady”, więc skoro tak, to jakim cudem mógł być przysłany w tym celu z przyszłości? Owszem, próbują to rozwiązywać na zasadzie nielinearnej czasoprzestrzeni, ale słabo to zwykle wychodzi. Jedynie 12 małp (no dobra, może by się coś jeszcze znalazło, nie chce mi się myśleć nad tytułami) pod tym względem nie zawodziło, ale tak naprawdę to nie jest film o podróżowaniu w czasie, bo właściwa interpretacja (moim zdaniem) jest inna.

        Reply
        • SithFrog
          7 listopada 2019 at 11:13
          Permalink

          W “Avengers: Endgame” to jest fajnie wyjaśnione z tym rozbijaniem czasoprzestrzeni na kolejne odnogi zmieniając coś w przeszłości tylko nawet w tym samym filmie wpadają w pułapkę liniowego czasu (motyw z kapitanem Ameryką :).

          Reply
        • 12 listopada 2019 at 20:38
          Permalink

          Temat cofania się w czasie i dokonywania zmian fajnie pokazały film i książka Wechikul czasu. SPOILER bohater nie mógł zmienić przeszłości, bo inaczej nie wybudowałby Wechikułu czasu

          Reply
  • 5 listopada 2019 at 16:41
    Permalink

    Nie to, żeby ten film mnie cokolwiek interesował – nigdy nie byłem fanem Terminatorów, S-F, a zwłaszcza podróży w czasie – ale lubię Arnolda, więc pytam z ciekawości. Mianowicie jak umotywowali obecny wiek aktora? Terminatory mogą się starzeć?

    Reply
    • 5 listopada 2019 at 19:04
      Permalink

      Odpowiedź masz w pierwszym filmie. Rodzaj Terminatora jakim jest Arni to cyborg pokryty specjalnie wyhodowana ludzka tkanka, mięśniami, włosami. On nie jest syntetyczny.

      Odpowiadam na podstawie obecnej wiedzy nie wiem czy ten film wrzuca inna wyjaśnienie.

      Reply
      • SithFrog
        6 listopada 2019 at 10:15
        Permalink

        Tak jak mówi Gogi, pod spodem jest metal, ale powlekają go normalne tkanki, które się starzeją biologicznie. W kilku filmach w ten sam sposób tłumaczyli.

        Reply
    • 5 listopada 2019 at 21:55
      Permalink

      Czy kolejnym pytaniem będzie: dlaczego w kosmosie słychać odgłosy X-Wingów i TIE Fighterów? 😉

      Reply
    • 5 listopada 2019 at 22:33
      Permalink

      Hłe, hłe, strasznie zabawne. 😛 Nigdy nie było to wprost powiedziane. Terminatorzy przecież nie dorastali wraz ze swoim ciałem. Składano od razu gotowych facetów w średnim wieku, więc cholera ich tam wie.

      Reply
  • 5 listopada 2019 at 22:30
    Permalink

    Obawiam się, że koncepcję podróży w czasie bardzo rzadko udaje się zrobić logicznie, i w dwóch pierwszych terminatorach to te podróże też miały sens tylko na pierwszy rzut oka.

    Reply
  • 6 listopada 2019 at 08:17
    Permalink

    Obejrzę! I mam w dupie co piszą o terminatorze,kobietach,liczbach,stratach i całym tym gownie wokół filmu. Już najebali wystarczająco przed premierą filmu. Odpadki medialne które laly Sie jak sraka z dupy. Ja mam zajebisty papier 6 warstwowy i chętnie się podzielę,bo moja decyzja jest jak twarda zdrowa kupa i nie potrzebuje zbyt dużo do wycierku🐾

    Reply
    • SithFrog
      13 listopada 2019 at 10:46
      Permalink

      Na pewno. Zaczyna się sceną z dwójki 🙂

      Reply
  • 12 listopada 2019 at 20:27
    Permalink

    Zabieg z początku filmu jest tym dziwniejszy, że stał za nim James Cameron, który sam miał pretensję za podobne rozwiązanie do Finchera

    Reply
    • SithFrog
      13 listopada 2019 at 10:46
      Permalink

      No właśnie, a mogło tego zwyczajnie nie być i wiele by nie zmieniło w fabule Dark Fate. Dałoby się to spokojnie ogarnąć bez uciekania się do takich sztuczek.

      Reply
      • 13 listopada 2019 at 11:48
        Permalink

        Ta scena była w zasadzie po to, żeby pokazać motywację Sarah i wyjaśnić obecność T-800 w filmie. Zamiast tego mogli zapożyczyc historię Laurie z najnowszego Halloween. Sarah poświęca cały swój czas na przygotowania na wypadek pojawienia się nowego Terminatora, a John gdzieś tam prowadzi normalne życie i nawet nie trzeba go pokazywać w filmie. A obecność T-800? Skynet wysłał go do przeszłości, ale ponieważ doszło do zmiany wydarzeń to coś się uszkodził w oprogramowaniu o blakal się bez celu aż poznał ta kobietę z dzieckiem.

        Reply
        • SithFrog
          13 listopada 2019 at 11:51
          Permalink

          DOKŁADNIE o takim rozwiązaniu pomyślałem. Mogli go po prostu zostawić gdzieś z boku. SkyNet nie powstał, wszyscy szczęśliwi, John ma normalne życie. Sarah nie, bo ona za głęboko w tym siedziała i do końca życia będzie obawiać się apokalipsy i szykować żeby znów jej w razie czego zapobiec.

          Reply

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

 pozostało znaków