W drugim odcinku Królewską Przystań opanowały smoki. W tym Czerwona Twierdza przechodzi pod władanie kotów.
Streszczenie
Obóz wojsk Dorzecza i Północy pogrążony jest w mroku. Lordowie Tully, Piper oraz Dustin próbują ustalić dalszą marszrutę. Jest to o tyle trudne, że wojska Cole’a ciągle ich wyprzedzają, paląc wszystkie mosty po drodze. Lord Oscar wysyła Pipera do Kamiennego Septu, by tam zajął barki. Dustin proponuje Tully’emu, że jego Wilki Zimy zapolują na lojalistów. Tully wyraża zgodę. Tymczasem Piper wraca do swego namiotu tylko po to, by dać się zasztyletować Cole’owi. Dwudziestu dobrych ludzi namiestnika zaczyna podpalać namioty. Cole z Gwaynem ustalają, że skierują się do Kamiennego Septu.
Tymczasem w przytulnym Harrenhal czarny kozioł spaceruje po ruinach, po których kręcą się również trzej straceńcy. Nagle pojawia się Alys. Intruzi przybyli po Aemonda, za którego głowę królowa Rhaenyra wyznaczyła nagrodę. Znudzona wiedźma, dla której nie jest to już pierwsza tego typu wizyta, zsyła na mężczyzn nietoperze. Poszukiwacze biorą nogi za pas.
Krzyki i opętańcze śmiechy budzą Aemonda. Alys podchodzi do jego łoża, a przerażony Jednooki łapie za sztylet i każe jej się nie zbliżać. Śnił mu się Aegon, którego twarz płonęła. Wciągał go w mrok. Próbuje wstać, ale spada z łóżka. Alys go uspokaja. To tylko sen. Kolejny sen. Srogi Zabójca Krewnych żali się w ramionach Alys, że siostra widziała jego śmierć.
Orwyle udaje się do Alicent i Helaeny. Jego kroki śledzą pałętające się po zamku koty i ptaszki Białego Robaka. Wielki maester informuje Zieloną Królową, że choć pozostał jej wierny, nie może więcej pomagać, gdyż znajduje się pod ciągłą obserwacją. Alicent i tak jest wdzięczna, gdyż przyniósł miesięczną herbatę dla Helaeny, która – jak zdążyli zauważyć wszyscy poza mną – jest w ciąży. Matka namawia córkę do spożycia specyfiku: dziecko, którego się spodziewa, może być chłopcem, a tego Rhaenyra z pewnością jej odbierze. To kolejny potomek, którego serialowa Alicent próbuje wyeliminować. Młodsza królowa nie zamierza jednak pić herbatki.
Tymczasem lady Sabitha Frey przybyła do Królewskiej Przystani, domagać się Harrenhal, które obiecał jej Jacearys. Rhaenyra twierdzi, że nic o tym nie wie. Wciekła lady Frey zarzuca królowej, że twierdzę, którą miała otrzymać, wyznaczono jako nagrodę za głowę Aemonda. Rhaenyra zbywa pretensje, przypominając, że dała jej miejsce w Małej Radzie.
Sama Rada dość mocno się rozrosła, a w komnacie oprócz doradców królowej przebywa też mnóstwo kotów. Addam i Baela meldują, że Vhagar sroży się w Dorzeczu. Daemon informuje z kolei o zamieszkach w mieście, których nie powstrzymały świadczenia socjalne lady Mysarii. Ta oczywiście broni zadymiarzy. Orwyle raportuje o problemach armii Tully’ego opóźnianej działaniami partyzantów Cole’a. Manderly tymczasem wprowadza nową koleżankę, lady Frey, wyjaśniając, kto jest kim w Małej Radzie. Królowa nakazuje Baeli i Addamowi wracać do Dorzecza i szukać Aemonda z Vhagar. Gdy młodzieniec z Hull wymawia się zmęczeniem towarzyszki, zrezygnowana królowa posyła tam Daemona. Ten jednak też nie chce lecieć: najpierw zamierza znaleźć winnych morderstwa dwóch Złotych Płaszczy. Książę bezceremonialnie opuszcza komnatę, królowa zaś leci za nim. Zniesmaczona lady Sabitha upewnia się, czy posiedzenia zawsze tak wyglądają.
Na korytarzu królowa zwraca uwagę mężowi, że nie może wypełniać tylko tych jej rozkazów, które mu pasują. Ten bagatelizuje sprawę Vhagar. Aemond uciekł. Daemon nie nim się przejmuje, lecz wrzeniem stolicy wywołanym bezmyślną interwencją straży miejskiej pod wodzą Luthora Largenta. Sprzeczkę przerywa służka, informując o przybyciu księcia Joffreya z Doliny. Królowa nie ma teraz czasu się z nim widzieć.
Aegon i Larys znów przemierzają dzikie ostępy. Król zamierza udać się na zachód, by odnaleźć brata i go zabić. Szpotawa Stopa zauważa, że nawet jeśli Aegon odnajdzie Aemonda, w obecnym stanie nie jest zdolny mu zaszkodzić. Król jest głuchy na argumenty: zabije brata albo zginie próbując, bo ten jest przyczyną wszystkich jego nieszczęść. A ja myślałem, że Rhaenyra. Przypominam, że książkowy Aegon nakazał wznieść obu swym braciom – Aemondowi i Daeronowi – pomniki przewyższające rozmiarami Tytana z Braavos.
Biały Robak odwiedza Zieloną Królową. Chce zobaczyć, co przynoszą Alicent odwiedzający ją goście. Gdy po zapachu rozpoznaje miesięczną herbatę, królowa kłamie, że przyniesioną ją dla niej, po czym wypija napój na oczach Mysarii. Nie ma jednak zamiaru wyjawić, kim jest ojciec dziecka, i ładnie sprowadza nadętą Starszą nad Szeptaczami do parteru, przypominając jej, że kto jak to, ale ona powinna rozumieć naturę problemów Alicent oraz pamiętać, jak to jest być więźniem Rhaenyry.
Gwayne ucina sobie uroczą pogawędkę z ser Cristonem. Opowiada mu o Wysokiej Wieży w Starym Mieście. Dzieckiem będąc, ścigał się po niej z Ormundem, ale pozwalał mu wygrywać, bo ten już wtedy źle znosił porażki. Proponuje, by Cole podjął służbę u Hightowerów. Obaj są dość mocno umorusani, stąd może Gwayne nie zauważył, iż płaszcz na ramionach ser Cristona był kiedyś biały, co oznacza dożywotnią służbę Żelaznemu Tronowi. Absurdalną rozmowę przerywa wjechanie kilku koni na krucze stopy, co oznacza, że Rody Ruina zaczął realizować swój plan. Cole rozumie, że z myśliwego znów stał się zwierzyną.
Daemon ruga Luthora za zbytnią brutalność przy utrzymywaniu porządku w mieście, tak jak sam był kiedyś strofowany za to samo przez Viserysa. Largenta bardziej martwi niewypłacanie jego ludziom żołdu. Daemon obiecuje ich uładzić. Luthor ostrzega księcia, że od czasów, gdy dowodził Strażą Miejską, minęło wiele lat i niewielu zostało takich, którzy wtedy służyli. Rozmowę przerywają krzyki. W zaułku znaleziono ciała kolejnych zamordowanych strażników, okaleczonych tak samo jak poprzedni. Odpowiedzialni za to wymieniają konspiracyjne spojrzenia i posyłają gołębia z wiadomością.
Ta dociera do Ormunda. Hightower próbuje umocnić Tumbleton. Potem przystępuje do dręczenia Daerona Zastraszonego. Hightower, grając z młodzieńcem w cyvasse, zaczyna opowiadać historię Merii Martell zwanej Żółtą Ropuchą. Skutecznie obroniła Dorne przed zakusami Aegona Zdobywcy. Dornijczycy do dzisiaj zachowali niepodległość, co pokazuje, że można oprzeć się smokom. Gdy Ormund wsłuchuje się w brzmienie własnego głosu, Daeron nieopatrznie ogrywa go. Okazuje się, że Hightower nadal nie umie przegrywać. Ormund zmienny jest jednak niczym ogień: po chwili z promiennym uśmiechem prezentuje Daeoronowi monety z jego podobizną.
Helaena pokazuje córeczce robaki i ostrzega ją przed liśćmi psianki, które dla ludzi są trujące. Do zapamiętania – widać ktoś będzie się nimi niedługo zajadać i chyba łatwo przewidzieć kto. Przerywa im Alicent. Informuje córkę, że muszą uciec jeszcze tej nocy, wykorzystując to, że w tłumienie niepokojów w mieście zaangażowana jest większość strażników Rhaenyry. Królowa Alicent przekupiła pokojówkę, by im pomogła. Zamierza skorzystać z korytarzy Maegora. Alicent nie chce brać wnuczki, która może ich zdradzić płaczem. Jest przekonana, że Rhaenyra nie zrobi jej krzywdy. Helaena jej nie wierzy. Nie zamierza porzucić córki.
Addam i Baela natrafiają na ślady Vhagar. Baela chce kontynuować poszukiwania, ale Addam to luzak i nigdzie mu się nie śpieszy, przynajmniej póki czegoś nie przekąsi. Targaryenówna nie ma jednak czasu na przerwy śniadaniowe, bo musi udowodnić królowej, że jest potrzebna. Te serialowe córki Daemona mają jakąś obsesję na tym punkcie. Baela marudzi, że miała być królową, a teraz zostanie wydana za jakiegoś podstarzałego lorda. Addam pociesza ją, że przybędzie jej wtedy na ratunek. Czego człowiek nie powie, żeby móc spokojnie zjeść obiad.
Aemond śni o Vhagar. Po przebudzeniu wzywa smoczycę, lecz Alys twierdzi, że ta odleciała. Aemond nie wierzy, by go porzuciła. Pyta, czy jest tu więźniem. W książce zamiast snuć się po Harrehal, wywracając co chwilę, pustoszył na Vhagar Dorzecze. W serialu płacze, że bez smoczycy jest nikim i musi ją odnaleźć. Alys go pociesza. Choć umiarkowanie, bo mówi również, że Rhaenyra poluje na Vhagar oraz przypomina, iż teraz to ona włada w Królewskiej Przystani, rozgłaszając, że Aemond zamordował swego brata. Jednooki ogranicza się do stwierdzenia, że gdyby Aegon rzeczywiście żył, to nie dałby mu spokoju. Dręczył go, gdy byli dziećmi, choć on go uwielbiał jako starszego brata. Alys ociera mu łzy.
Aegon i Larys znów odnajdują swój wóz z krukami, przy czym konie przepadły, a ptaki uciekły z klatek. Ściskającego w dłoni łuskę Sunfyre’a króla również bierze na wspominki. Aemond był mistrzem miecza, a jemu Viserys nie pozwalał walczyć w turniejach. To Jednooki nauczył się też mówić płynnie po valyriańsku, gdy Aegon ledwo w nim dukał. Młodszy brat był ukochanym synem ich matki, która wiecznie litowała się nad nim z powodu utraty oka. Larys ma dość jego ciągłego jojczenia. Jest okaleczony, bo poleciał pijany na bitwę, o udział w której nikt go nie prosił (w książce od początku miał walczyć w niej razem z Aemondem). Narzeka, a przecież miał wszystko podane na tacy: był pierworodnym synem króla, miał pięknego smoka i wspaniałe perspektywy. Tyle że zmarnował to, woląc pić i się łajdaczyć. Był okropnym królem i jest równie okropnym człowiekiem. Aegonowi trzeba oddać jedno: przynajmniej nie ryczy jak Aemond.
Daemon zakłóca modlitwę Rhaenyry w sepcie. Ta jest równie marudna jak przyrodni brat: z woli bogów objęła tron, a oni teraz odwrócili się od niej. Książe wyśmiewa te obawy: czy naprawdę liczyła, że po zajęciu stolicy wszystkie problemy rozwiąże jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki? To nie bogowie jej nienawidzą, lecz ludzie, którzy nie mogą znieść kobiety na tronie. Wściekła Rhaenyra ripostuje, że skoro źródłem kłopotów nie są siły nadprzyrodzone, lecz zwykli śmiertelnicy, czemu Daemon jeszcze ich nie pokonał?
Wojska Cole’a masakrują pokrzywy. Gwayne ostrzega, że żołnierze myślą o dezercji. Nie dziwi im się: on sam nie widzi sensu w tym, co robią. Criston jest jednak impregnowany na argumenty.
Znów jesteśmy w Gawronim Gnieździe. Aegon nakazuje Larysowi nająć statek. Ten jest tak szczęśliwy, że dzieli się z nim jabłuszkiem. Pojawia się zakapturzony intruz, pytając, który konkretnie statek zamierzają wynająć. Pod kapturem widzimy Tylanda Lannistera, który podobnie jak Corlys najwyraźniej posiadł umiejętność pływania w zbroi płytowej.
Alicent i Helaena próbują wymknąć się z komnat, ale wpadają w ręce Białego Robaka. Mysaria domyśla się, że to młodsza kobieta jest w ciąży. Alicent prosi, by zachowała tę wiedzę dla siebie. Zyska za to wdzięczność Hightowerów. Teraz Biały Robak wisi tylko na łasce Rhaenyry, a niebezpieczne stawiać wszystko na jedną kartę.
Rhaenyra przygląda się śpiącemu Joffreyowi. Czekał na matkę, ale nie było jej tak długo, że zasnął.
Obdartusy Cole’a wylazły w końcu z lasu na jakąś równinę. Widzą ślady Vhagar. W ulewnym deszczu przedzierają się przez moczary. Gwayne ma dość, tym bardziej że w jego nogę wpijają się pijawki.
Kolejni intruzi przybywają do Harrenhal, szukając Aemonda. W bożym gaju wita ich Alys. Tym razem nie udaje jej się ich przestraszyć. Z opałów ratuje ją Aemond, który, jak widać, powoli wraca do zdrowia.
W Gawronim Gnieździe strażnicy spuszczają łomot kopaczom. Larys mówi Tylandowi, że chce wywieźć Aegona do Essos. Lannister po ostatnich przygodach ma chyba dość Wschodu. Najwyraźniej pobyt w wodzie mocno mu zaszkodził, bo opowiada jakieś farmazony o Braavos i tamtejszym klimacie. Woli popłynąć do Lannisportu i tam zebrać armię. Tymczasem kasztelan Gawroniego Gniazda odnajduje w rzeczach Aegona jego koronę. Tym razem jednak to król ma sztylet i wywiera srogą pomstę za poprzedni odcinek.
Złote Płaszcze burzą się w swych koszarach, zarówno z powodu morderstw, jak i niewypłacania im żołdu. Daemon obiecuje jego podwojenie, a gdy już podbiją Dorne i resztę świata – udział w łupach. Rozochoceni strażnicy rozchodzą się, a jeden z nich informuje księcia o aresztowaniu dokonanym w Nadrzecznym Zaułku.
Żołnierze Cole’a dochodzą do rzeki i tym razem to oni okazują się spóźnieni. Siły Oscara Tully’ego wyprzedziły ich i spaliły most. Gwayne nie wygląda na szczególnie tym zmartwionego.
Daemon stosuje wzmocnione techniki przesłuchań w postaci wyłupywania oczu. Chce wiedzieć, dla kogo pracuje morderca. Ten, mając przed sobą perspektywę utraty drugiego oka, wyznaje, że wykonuje zlecenia od ludzi służących królowi Daeronowi Targaryenowi.
Gwayne próbuje przekonać Cristona, że dali z siebie wszystko. Ponownie sugeruje, by skierować się do Tumbleton. Cole ma lepszy pomysł: zbudują tratwy i będą ścigać siły Dorzecza. Gwayne wskazuje, że to szaleństwo. Stracili większość ludzi i Cole prowadzi ich na śmierć. Ten nie zaprzecza. Od początku był przekonany, że ich wyprawa skończy się klęską. Teraz umrze jak wojownik, tyle że dla odmiany walcząc o własną sprawę: nieśmiertelność, którą dadzą mu pieśni. A te usłyszy Alicent.
Alyn informuje królową, że gdyby mieli więcej czasu, odbudowaliby flotę Velaryonów. Ale nie mają pieniędzy. Do komnaty wkracza Daemon, informując, że Hightower obwołał Daerona królem. Powinni byli ich spalić, gdy mieli okazję.
Kolejne sceny się przeplatają. Cole przemawia do swych niedobitków. Helaena głaszcze kota, a jego zachowanie pozwala jej odkryć tajne przejście. Przechodzą przez nie z Alicent. Cole dalej ględzi. Zielone królowe idą korytarzem, ale ten okazuje się ślepy. Trzymająca lampę Helaena wypuszcza ją, gdy z ciemności nagle wyskakuje kot. Płomień gaśnie. Cole truje i truje. Daemon zastaje opuszczone koszary straży miejskiej. Sięga po miecz. Cole nie przestaje przynudzać. Gwayne, widząc, że ma przed sobą wariata, który szuka śmierci, zbiera manatki i odchodzi w siną dal. Daemon natrafia na coś, co w rzeczywistości książkowej armia ser Cristona odnajdywała w czasie swej kampanii w Dorzeczu: ucztę trupów. Tu przy stole posadzono oficerów Złotych Płaszczy z Luthorem Largentem na honorowym miejscu.
Komentarz
Trzeba oddać scenarzystom żelazną konsekwencję. Wątek sporu Aegona z Aemondem sygnalizowany był od pierwszego sezonu, kulminację osiągnął w drugim, teraz zaś oglądamy jego skutki. Jednooki nadal w gruncie rzeczy jest zakompleksionym nastolatkiem, którego pamiętamy jeszcze z pierwszego sezonu. Cole od początku ukazywany jest jako niestabilny emocjonalnie i ulegający fatalizmowi. Rhaeryna jest rozedrgana i ciągle obrażona na rzeczywistość, która nijak nie układa się tak, jakby chciała. Trzeba to uznać za plus.
Oraz za minus. W książce mamy sygnały, że Aemond zachłysnął się pozycją regenta, ale zarówno on jak i brat wiedzieli, że ich prawdziwym wrogiem jest Rhaenyra. Cole był Twórcą Królów, który doskonale wiedział, czego chce, i robił wszystko, by wyrwać się z matni, w którą wpadł w Dorzeczu. Rhaenyra twardo walczyła o koronę, z każdym miesiącem pozbywając się skrupułów. Wszystko powyższe nie pozostawiało wątpliwości, z jakich powodów toczy się wojna oraz dlaczego staje się coraz brutalniejsza. Tymczasem oglądając serial naprawdę trudno zrozumieć, czemu właściwie ten konflikt nadal trwa, skoro tak niewielu jego aktorów jest zainteresowanych zwycięstwem. Może poza Daemonem i obecnie Ormundem. Ten drugi, jak słusznie zauważono w komentarzach, na tle innych bohaterów przynajmniej jakiś jest, ale dla mnie to przede wszystkim jest dziwny. Czyżby dlatego, że większość pozostałych graczy scenarzyści pozbawili woli walki i musieli wprowadzić świra, który wydumał sobie, że z pomocą wychowanego przez siebie Targaryena położy kres smoczej dynastii?
Odcinek miał jednak dobre momenty: podobało mi się nawiązanie do Żółtej Ropuchy, stół do cyvasse – nawet jeśli w rzeczywistości książkowej gra dotarła do Westeros chyba na długo po Tańcu smoków i rozpowszechniła się głównie w Dorne – czy rozmowy Alicent z Białym Robakiem, w których Zielona Królowa nie tylko wyciera Mysarią podłogę, ale też prezentuje jej sensowne argumenty, by ta jeśli nie pomaga, to chociaż nie przeszkadzała. Podobało mi się również – znów wynikające z konsekwencji scenarzystów, choć tym razem zgodnej w jakimś stopniu może nie tyle z treścią książki, co jej duchem – ukazanie Harrenhal jako nawiedzonego zamku. Cieszy powrót Tylanda, który w książce w tym czasie poddawany był torturom w kazamatach Czerwonej Twierdzy. W Gawronim Gnieździe zebrała się niezła ekipa śmieszków i chociaż generalnie uważam to za marnowanie wątku Aegona, który jest chyba najlepszą obecnie kreacją w serialu, to na tym etapie godzę się już, że skoro nie będzie mądrze, to może chociaż zabawnie. Innym humorystycznym akcentem jest wątek lady Sabithy Frey i ser Torrhena Manderly’ego. Ktoś mógłby zapytać, czy śmieszkowanie jest w ogóle na miejscu, skoro historia co do zasady jest niezwykle ponura i czeka nas jeszcze wiele okropnych śmierci oraz tragedii. Ja akurat – ze względu na oryginał – powiedziałbym, że tak, bo rubaszny, a niekiedy czarny humor w twórczości Martina jest przecież wszechobecny. Inna sprawa, że zmiana mojego podejścia do serialu wynika z kolosalnego spadku oczekiwań związanego z tym, jak wygląda obecny sezon. Nie jest to chyba najlepsza rekomendacja.
31
1
„Do zapamiętania – widać ktoś będzie się nimi niedługo zajadać i chyba łatwo przewidzieć kto”
Kurczę, główkuję, ale nie mogę wymyślić o kogo chodzi.
Obstawiam, że Dżądżen sugeruje tu wyjaśnienie pewnej książkowej śmierci, która w oryginale była dość zagadkowa.
Myślicie o samej Helenie? Czy jej córce?
Helene pewnie zabiją ci spiskowcy Ormunda. Ogólnie pogmatwali trochę serial.
W książce Jaehyra przeżyła wojnę, ale serial tak odchodzi od materiału źródłowego że może tu zginąć, jednak stawiam jednak na Helaene. Najwyżej znowu przestrzelę jak z tą ciążą😉
Helena zginie z przypadku. Bo tak to się robi w tym serialu 😛
Odcinek był niezły, na pewno dużo lepszy od poprzednich. Ale te serialowe dramy wciąż irytują, a sama fabuła się zwyczajnie pogmatwała.
Niby w jaki sposób dojdzie do upadku. Czy to całkiem bez winy Rhaenyry, która tylko narzeka?
Wycięcie Nettles też komplikuje i pozbawia nas fantastycznego wątku. Gdzie są kurde dzieci z prawego łoża?
Królowe powinny zostać wrogami odkąd się poróżniły. Ich pogodzenie też tylko komplikuje serial.
Na plus to uczłowieczanie Aegona i Aemonda. Choć Vhagar działająca znów z przypadku to trochę przesada. Raz wystarczy.
Ogólnie zastanawiam się na ile będą musieli jeszcze to wszystko pogmatwać do samego finału. Czy Aegon się skryje na Smoczej Skale?
Mi się podoba design Harrenhall z rodu smoka ale i tutaj znowu twórcy są niekonsekwentni i dodają głupoty. Jak wiemy z książki i z samego serialu. Zamek tak wygląda bo został spalony a wręcz stopiony przez największego ówcześnie smoka, dlatego nie mam pojęcia jakim znajdujące się tam czardrzewo przetrwało i kwitnie. Jest to też o tyle ciężkie że wskazuje iż czardrzewa się nie palą oraz wnioskując po scenie z aemondem są niebywale ostre i twarde. W zakresie tego drugiego trzeba wskazać ze jeżeli to jest przemyślany zabieg to oznacza on że Północ nie musiała klękać bo brat Torrhena starka ze swoim łukiem i strzałami z czardrzewa mógł mieć szanse na wybicie smoków aegona.
Niemniej co do samego serialu to dalej czekam na krwawego Bena ale chyba już go nie ujrzymy także żegnaj rodu blackwood, acha Cregan też już chyba powinien tam z nimi być. Dodam też że ten wątek z paleniem przepraw również jest skrajnie głupi ponieważ w dorzeczu jest kilka kluczowych mostów które wiemy że nie są z drewna (Riverrun, bliżniaki i most koło zamku Darry) tak spora armia jaką jest dorzecze raczej korzystała by z tego typu przepraw to raz, a dwa no o ile się nie myle dotumbleton idzie dojść królewskim traktem w sensie chyba tam tędy jest najszybciej przy założeniu że kontrolujesz KP dlatego nie mam pojęcia co znowu wymyślili ci scenarzyści. Armia Cole kończy swoje istnienie koło Oka Boga chyba zachodni brzeg stąd naturalnym jest że najszybsza trasa to królewski trakt. ech ci scenarzyści
Lubię wątek Aegona i Szpotawej Stopy i żałuję, że jest ich tak mało w serialu. Do tego doszedł powrót Tylanda – dla mnie najbardziej zaskakujący moment odcinka, bo o ile powrót Aemonda był oczywisty, o tyle Lannistera już się nie spodziewałem. Cóż, Tyland chyba faktycznie pobierał od Corlysa lekcje pływania w morzu w pełnej zbroi…
Reszta wątków pięknie podsumowana w omówieniu odcinka. Nic dodać, nic ująć 🙂
Dzięki:)
Lannisterowie już tak mają, że potrafią plywać w zbrojach. Wiele lat później tym samym popisywać się będzie Jaimie 😉
Skoro wtedy odcinki przyjęto z zachwytem, to czemu by mieli teraz nie powtarzać tego samego? 🙂
Odkąd te odcinki typu Hardhome, Bitwa Bękartów, Łupy Wojny i wyprawa za mur okazały się takim sukcesem w telewizji, uznano że tak trzeba dalej robić telewizję. Wina widzów, że kupiła te bzdurne odcinki nastawione na akcję i brak logiki.
Dlatego np. Bitwa o Eregion w Pierścieniach Władzy tak wyglądała. I tam też sobie pływała pewna pani przez pół oceanu.
Telewizja korzysta ze sprawdzonych metod. Cliffhangery, tajemniczne powroty, tajemnica czy przeżył czy nie etc.
Jednak GOT przyzwyczaiła nas w pierwszych sezonach do większego poziomu realizmu i logiki. Cała PLiO jest rewolucją w fantasy pod względem konsekwencji, logiki i realizmu świata przedstawionego. Poprzeczka po prostu wisi wysoko.
Obejrzę w weekend, ale po tym co tu przeczytałem zaczynam mieć już dość tej „ekranizacji”. Ewidentnie im nie idzie i jeżeli nie zrobią jakiegoś głębszego resetu, np. w postaci przekazania marki ekipie od Rycerza 7 Królestw (i to podrasowanej), to chyba nie chcę już następnych. Tak czy inaczej Taniec Smoków jest dla mnie już stracony.
No to ja ci powiem, że obawiam się o Rycerza 7 Królestw. 1 sezon był genialny, nie obyło się bez głupotek oraz momentami niesmacznych scen, ale jako całokształt był świetny. Zwłaszcza po tragicznym 2 sezonie rodu smoka. Tyle, że mam lekkie deja vu. Bo pierwszy sezon rodu również był całkiem dobry. Może nie była to ta sama liga co Rycerz, a i głupot było więcej (jak chyba największa czyli ucieczka na smoku przez podłogę/sufit podczas koronacji) ale ogólnie sezon ten był dobry, a jeśli zestawimy go z 2 ostatnimi gry o tron to był wręcz wyśmienity. Oglądając go miałem przez większość czasu poczucie, że HBO nauczyło się na błędach GoT, że nie ma co odbiegać od materiału źródłowego, bo zwyczajnie są jakościowo daleko w tyle za Martinem. No i okazuje się, że totalnie nie odrobili tej lekcji. Tymczasem ja wiedziony wcześniejszymi doświadczeniami zastanawiam się jakąż to historię opowie nam kolejny sezon Rycerza. Historię Martina, czy historię HBO
To już zależy na ile Ira Parker który jest świetny i wyssał Martina i pierwsze sezony Got z mlekiem matki, ulegnie presji ze strony wlać i ideologi Woke. No bo Condall też był fanem i robił wierną adaptację a teraz zmienił się w takiego bieda-dedeka. nie mam pojęcia czy to przez sodówkę (1 Sezon był sukcesem) czy po postu słucha odgórnych rozkazów. A ze żyć po zakończeniu Hot D musi i jakaś prace tez mu się przyda, to nie oleje ciepłym moczem swoich przełożonych
1 sezon Rycerza jest spoko dla kogoś, kto zna historie Westeros. Rebelii Blackfyre’a, kto co, jak, gdzie i z kim. Sam serial nie tłumaczy nic. Ogólnie ja zachwytów nie rozumiałem i zgrzytałem zębami tak często jak na Rodzie. Ród Smoka dla postronnego widza nie znającego historii jest bardziej przystępny. Niestety jest już tak pogmatwany, że można się bać o ostatnie półtora sezonu.
Ja się obawiam o 2 sezon Rycerza 7 Królestw, bo drugie opowiadanie to zupełnie inny rodzaj historii. Tak naprawdę nie wyobrażam sobie, żeby reżyser nie dodał od siebie czegoś, bo inaczej będzie o wiele nudniej.
Ja liczę, że od siebie dodadzą retrospekcje bitwy, o której tam opowiada ser Osgrey. Tekst i film to 2 różne media i to, że w książce mamy „monolog” to przeniesienie tego 1:1 będzie zwyczajnie błędem.
Bez rozbudowania tła ten serial będzie po prostu przeciętny i nudny. Do tego przy zamiłowaniu do obrzydzania, po prostu nieznośny 🙂
Więc oby rozbudowali i dali te retrospekcje.
Własnie gruchnęła wiadomośc, że ira paker dostał jakieś zganione czy tam schowane zapiski z archiwów Martina z 2 opowiadania. Wszystko po to żeby sezon 2 był jak najlepszy.
Do tego pisze czy tam kończy pisać 4 książkę Dunk&Egg a wiec po staremu. Leje na wichry zimy a to co go naprawdę interesuje to telewizja i cały fame związany z nią
Rycerz podobał mi się, a z perspektywy aktualnego serialu podoba mi się jeszcze bardziej. Drobne zastrzeżenia mogę mieć tylko do obrzydliwości (Jankesi naprawdę sądzą, że to zabawne?) oraz do tej sceny w KP z młodości Duncana. 1 sezon Domu Smoka dobrze zaczął, ale niestety szybko zaczął schodzić na na dobrze znane nam tory. Tutaj lista zastrzeżeń byłaby już znacznej długości. Trudno, nie wyszło, już go nie uratują. Pozostaje liczyć, że następny serial będzie lepszy.
Gdzie Aegon i Viserys się pytam się?
Zapomniała o nich nawet Królowa 🙂
Stawiam szaloną tezę, że twórcy zakończą wątek Helaeny i Alicent w ten sposób że obie zgniją w kazamatach czerwonej twierdzy aż ich ciała odnajdzie Aegon…
na 99% się tak nie stanie ale chce się pochwalić jaki głupi pomysł przyszedł mi do głowy.
HBO szuka takich jak Ty!
Ze względu na wszystkie (niepotrzebne) zmiany wprowadzone przez serial i jego twórców nie potrafię od dawna powiedzieć, dokąd zmierza cała ta historia — na tym etapie nie będę zdziwiona, jeśli Gwayne magicznie pojawi się w Tumbleton, zabije Ormunda i wraz z młodym Daeronem uda się do Essos, by wygrzewać się w słońcu po podróży przez Dorzecze.
A tak poważnie, moim największym zarzutem jest to, że w tych odcinkach praktycznie nic się nie dzieje, większość postaci oraz ich wątków właściwie „jest bo jest” i (w każdym razie we mnie) nie wywołuje większych emocji; już nie mówiąc o tym, że niemożliwe jest jakiekolwiek przywiązanie się do postaci, bo albo bohaterowie są irytujący, albo głupi (i podejmują głupie decyzje), albo jedno i drugie. Na tym etapie o wiele ciekawsze od kolejnych rozmów, które prowadzą donikąd, byłoby ukazanie krajobrazów Westeros z perspektywy Vhagar, skoro ta i tak magicznie zniknęła, najwyraźniej sama miała dość tego, dokąd zmierza fabuła i odleciała w siną dal.
Albo scenarzystki jak Pani Hess specjalnie psują najlepsze postaci.
https://rozrywka.spidersweb.pl/rod-smoka-daemon-targaryen-matt-smith-scenarzystka-sara-hess
Gdyby nie wycięła sceny z córkami, to pewnie Dżądżen nie zgrzytałby tak zębami na Rhaene xD
Moim zdaniem pierwszym największym błędem całej produkcji jest marna próba powiązania fabuły Rodu Smoka z Grą o Tron, bo cały motyw przepowiedni Aegona Zdobywcy z pierwszego sezonu jest tak głupi, że szkoda szerzej komentować, ale jednocześnie okropnie zniekształca wydźwięk historii zapisanej w kronice — brutalnej wojny domowej, w której chodziło tylko i wyłącznie o zdobycie tronu, niezależnie od tego ile krwi przelano by po drodze oraz jakich zbrodni by się dopuszczono (a i tak twórcom przypomina się o tym tylko, kiedy jest to wygodne). Za to drugim jest przedstawianie od początku jednych postaci jako tych „złych” przy jednoczesnym wybielaniu innych; albo nawet nie tyle wybielaniu, co konstruowaniu ich na potrzeby serialu w taki sposób, by zyskiwały sympatię widzów, bo osoby czytające Martina wiedzą, jak Taniec Smoków wyglądał w rzeczywistości.
Za to błędem trzecim (aczkolwiek to piszę mocno subiektywnie, bo mnie osobiście to drażni…) było zatrudnienie obsady, która otwarcie przyznaje w wywiadach, że nawet nie zapoznała się z materiałem źródłowym, czyli właśnie książką i nie ma bladego pojęcia o książkowym Tańcu Smoków, a w moich oczach budowanie (przez aktorów) postaci tylko w oparciu o scenariusz — do tego beznadziejny — jest po prostu słabe. To w końcu powinna być ekranizacja w większym lub mniejszym stopniu wierna temu na podstawie czego powstała, a nie alternatywna historia zmieniająca się powoli w fanfiction z elementami telenoweli, w której każda postać mówi tylko o tym, że ma gorzej od poprzedniej i właściwie to wcale nie chce tu być. Z perspektywy czytelnika przykro się patrzy na to, jak bohaterowie zostali wykastrowani z własnych osobowości i wszystkiego, co sprawiało, że byli kim byli.
Co do postaci Daemona to w moich oczach jedna scena więcej z córkami niewiele by zmieniła, ponieważ ich interakcje na ekranie praktycznie nie istnieją, więc ja nie czuję żadnej rodzinnej więzi pomiędzy nimi, chociaż rodzina to jest generalnie koncept, z którym mam wrażenie ten serial sobie nie radzi od początku, a dodatkowe przeskoki czasowe nie pomagają. Ogólnie większość postaci snuje się gdzieś w tle i zostaje wywołana przed szereg jedynie w sytuacjach, gdy scenarzyści przypomną sobie o ich istnieniu, o ile oczywiście znajdą czas pomiędzy scenami prowadzącymi donikąd i niemającymi większego znaczenia; samo pojawienie się Daerona dopiero w trzecim sezonie pozostawia wiele do życzenia. Ponadto do teraz nie rozumiem, dlaczego nikt ani razu nie wspomniał o najmłodszych synach Rhaenyry — czy nikogo nie interesuje, czy bezpiecznie dotarli do celu?
Zakładam, że nikt o nich nie słyszał, bo przecież wówczas ich matka dowiedziałaby się, że Rhaena zaginęła gdzieś po drodze, a chłopcy chyba powinni już dopłynąć do wskazanego portu, skoro wiosłują do niego od drugiego sezonu, a ich niedoszła opiekunka zdołała w tym czasie znaleźć sobie smoka, spalić trochę okrętów, pośrednio doprowadzić do śmierci ich najstarszego brata oraz zamieszkać w jaskini.
Jeszcze z takich absurdów, które mnie w oczy kłują w tym odcinku, to ostatnia scena z zamordowanymi złotymi płaszczami. Jakoś nie potrafię uwierzyć, że ktokolwiek zdołałby wejść do ich siedziby, zamordować kilku rosłych (i raczej potrafiących walczyć) chłopów, zabrudzić całą posadzkę, posadzić każdego przy stole, po czym… Wyjść. Ja rozumiem, że mieli własne patrole i nie wszyscy przesiadywali tam przez cały czas, ale jakim sposobem ktokolwiek zdołałby tego dokonać z takim rozmachem? No chyba, że Ormund nie skąpi złota i wynajął Ludzi Bez Twarzy — tych chyba jeszcze w scenariuszu nie było, więc może postanowiono ich wprowadzić, bo dlaczego nie.
Anyway. Dla mnie jedynym pozytywnym punktem odcinka był lord Manderly tłumaczący lady Frey osoby zasiadające w Małej Radzie i to byłoby na tyle.
Podpisuję się pod tym obydwiema rękami, zwłaszcza w sprawie tej nieszczęsnej przepowiedni. Waliło mnie to po łbie już w pierwszym sezonie (choć niektórym chyba się podoba). Tak jak napisałem wcześniej, serial od początku stoi na poziomie 7-8 sezonu Gry o Tron. Masa pieprzenia o niczym (głównie żalenie się na mężczyzn, władzę i zły los) przeplatana momentami wizualnych wodotrysków. Albo twórcy nie udźwignęli materiału książkowego, albo – co bardziej prawdopodobne – zlali go ciepłym moczem, jak Netflix Wiedźmina i postanowili zastąpić własną grafomanią.
Ja wcale nie lubię przepowiedni w fantasy. Zazwyczaj jest to starsznie źle wykorzystane.
Prawda. Najczęściej to po prostu taki macguffin, wokół którego kiepscy scenarzyści kręcą kiepskie randomowe fabuły.
Dla mnie odcinek w stylu gorzkie żale ( po gorz..owsku), większość głównych bochaterów wylewa z siebie co go gryzie akurat Bogu ducha winnemu kompanowi. W tym serialu, chyba dla amerykańskich odbiorców wszystko musi zostać powiedziane, kto , co i dlsczego. Misaria, mówi że sluchs szeptów, chociaż bardziej to Mizeria, bo tak ta postać się prezentuje, tyle słucha że nie ma pojęcia kto morduje Złote płaszcze. Zaczynam lubieć Ormunda, bo przynajmniej jakiś jest, coś robi, chociaż niewiadome czego sie od serialu spodziewać, bo w książce to malo o nim było a jakby nie Daerion to w sumie każdą bitwę by przegrał. A tu Ormind jest graczem numer 1, który podpala jeszcze nastroje w KP. Aegon spoko, marudzi ale widać przemianę jaka w nim następuje. W KP łatwo o karierę bo Alyn powiedział o kotach i już w małej radzie zasiada. Podoba mi się para pani Frey I Manderlay, zgrany duet. Powrót Tylanda powinien ożywić dynamikę podróży Aegona. Cristion juź wydał wyrok na siebie i zaskakuje mnie jak tą postać pokierowano. Ciekawi mnie jak poprowadzą watek Heleny, bo nie mieliśmy Maleora a ona teraz w ciązy ucieka i jesze Mizeria wie co i jak. Czy uśmiercą ja w ciąży? Co z Alką? Daemon kolejny raz opowiadający o podbiju świata pokazuje że zaczyna mu chyba odklejać się pod sufitem bo w samej stolicy nie jest w stanie zaapnować nad sytuacją. W zwiastunie szóstego odcinka pojawia się jego czarna owca wiec pewnie kolejne problemy. Ogólnie jest chaos, czyli Littefinger by był jak ryba w wodzie.
Ale od starej dobrej polskiej Mizerii to się proszę odczepić i nie przyrównywać jej do tego wynaturzenia z serialu 😀
Na tym etapie już chyba nie ma sensu porównywać serialu z książką. Ja wolę tego nie robić, starając się doceniać wszelkie konsekwentnie prowadzone wątki wewnątrz serialu, o czym Dżądżen pisze w swoim komentarzu. Niemniej, chociaż generalnie 3 sezon mi się podoba, to ilość dziur, nieścisłości i braków logicznych nie pozwala na nazwanie tego serialu bardzo dobrym. Jest dobry, świetnie wygląda, trochę się wyrwał z chaosu sezonu 2 i przyjemnie się ogląda. Nieprzyjemnie za to zastanawia się nad logiką działania niektórych postaci (Alicent – matka i babka roku).
Niestety, ja nie potrafię oglądać w oderwaniu od książki. Zresztą po co miałbym to robić? Chcę zobaczyć ekranizację powieści, która mi się podobała, jej wizualizację. Gdybym chciał zobaczyć niezależny serial, to są lepsze.
A ja powiem, że oglądało się dobrze ten odcinek. Coś sprawiało, że mnie zaciekawił i nie dość, że śledziłem losy bohaterów to miałem wrażenie, że drwa dużo dłużej niż w rzeczywistości. Pewnie ze względu na mnogość ukazanych wątków w krótkich scenach.
No i warstwa wizualna przysłania trochę scenariusz, bo tak jak już kilka razy padło, trochę się pogubiłem kto z kim o co się bije i, przede wszystkim, po co 😀
Nic nie zrozumiałem z tego odcinka. Nudny jak diabli 1/10.
Jestem ciekaw analizy nowego odcinka. Chyba, że Dżądżen całkiem się załamał i nic nie będzie 😀 Ja właśnie straciłem wiarę w ten serial totalnie już.
Reaminujemy Dżądżena i poimy Redd’sem żurawinowym, żeby dał radę. Dostanie też dodatkową brzoskwinię w owocowy czwartek. 😉
A jak wiemy na przykładzie Stannisa – nie wolno odmawiać darowanych brzoskwiń, bo cię potem będzie to męczyć do końca życia. Stąd twardo pisze omówienie.