Czytamy Ucztę dla wron #15: Brienne III

Brienne dowiaduje się, jaki los spotkał Rycerzy Lata.

Streszczenie

Na drodze do Stawu Dziewic Brienne i Podrick spotykają parę wieśniaków. Napotkani z uznaniem wypowiadają się o lordzie Tarlym, który oczyścił okolicę z bandytów i rozpoczął odbudowę miasteczka. Brienne poznała pana Horn Hill w obozie króla Renly’ego. Nie przepadała za nim, miała jednak u niego dług. Gdy docierają w końcu do Stawu Dziewic, okazuje się, że nie jest tam tak bezpiecznie, jak utrzymywali wieśniacy. Strażnicy przy bramie usiłują obrabować mężczyznę i zgwałcić jego żonę. Brienne staje w ich obronie, mimo że ma naprzeciw siebie dwunastu zbrojnych. Sytuację ratuje przybycie Hyle’a Hunta. Dziewica z Tarthu, która zna rycerza, nie śpieszy się z podziękowaniami. Kiedyś miała go za uczciwego, ale bardzo się pomyliła. Hunt prowadzi ją przed oblicze Tarly’ego.

Lord Randyll wymierza sprawiedliwość na targu rybnym. Wyroki wydaje szybko, nie okazując przy tym litości. Gdy kończy, wzywa przed swe oblicze Brienne, która czuje się jakby ponownie miała osiem lat. Chce wiedzieć, czy kobieta zabiła Renly’ego. Gdy ta zaprzecza, Tarly przez chwilę wpatruje się w nią bez słowa, a Brienne wie, że osądza ją w myślach, tak jak chwilę wcześniej złodziei i szulerów.

To prawda – zdecydował wreszcie. – Ty tylko pozwoliłaś, żeby zginął.

Brienne próbuje się bronić, ale Tarly jest bezlitosny: nigdy nie powinna przywdziewać zbroi i opuszczać dworu ojca. Najchętniej odesłałby ją na Tarth, ale przed tym chroni kobietę pismo Tommena. Obawiając się okłamać Tarly’ego wyznaje, że poszukuje Sansy. Lord Randyll uważa, że dziewczyna uciekła na Północ. Informuje też Brienne o śmierci Lysy Arryn. Obecnie Orlim Gniazdem włada Littlefinger, ale Tarly jest przekonany, że nie potrwa to długo: tamtejsi lordowie nie zegną kolan przed parweniuszem. Zniecierpliwiony odsyła Brienne, ostrzegając, by nie szukała u niego sprawiedliwości, kiedy ktoś ją zgwałci.

Dziewica z Tarthu nie korzysta z oferty Hunta, który chce wskazać jej gospodę „Pod Śmierdzącą Gęsią”. Rycerz, widząc, że kobieta wciąż ma do niego żal, próbuje tłumaczyć się, że tamto było tylko zabawą, zaś większość jej uczestników już nie żyje. Brienne przypomina sobie słowa Catelyn Stark, która określiła młodych wojaków zebranych pod sztandarami Renly’ego mianem „Rycerzy Lata”.

Teraz nadeszła jesień, a oni spadali jak liście.

Rozkazawszy Podrickowi odprowadzić konie do stajni, sama odnajduje gospodę. Nie ma w niej co prawda gęsi, ale faktycznie śmierdzi. Pyta karczmarkę o Zręcznego Dicka. Okazuje się, że to stały bywalec. Przekupiona właścicielka obiecuje skinąć na Brienne, gdy się pojawi. Dziewica z Tarthu czekając na jego przybycie zastanawia się nad tym, gdzie mogła udać się Sansa. Po tym, co usłyszała od Tarly’ego, wątpi, by skierowała się do Doliny. Zastanawia się, czy wraz z Tyrionem nie popłynęła za Wąskie Morze. Nie uśmiecha jej się podróż tam. Byłaby jeszcze większym pośmiewiskiem niż w Westeros. Ta myśl przywołuje przykre wspomnienia spod Wysogrodu. Przybyła do Reach, by służyć Renly’emu, ten zaś przyjął ją z typową dla siebie uprzejmością. Podobnej nie spodziewała się po jego otoczeniu, stąd ze zdumieniem zareagowała na to, że po raz pierwszy w życiu mężczyźni zaczęli się do niej zalecać i robili to wręcz na wyścigi. Zagadkę rozwiązał Randyll Tarly. Jego syn Dickon podsłuchał rozmawiających ze sobą rycerzy i o wszystkim opowiedział ojcu. Mężczyźni założyli się o to, kto pozbawi Brienne dziewictwa. Wkupne wynosiło złotego smoka, a całość miała przypaść zwycięzcy. Tarly położył kres okrutnej zabawie, obawiając się, że wzrastająca z każdym dniem stawka w końcu skusi kogoś, by zdobył ją siłą. Winą za wszystko obarczył jednak Brienne, która nie powinna szwendać się po obozie pełnym mężczyzn.

Rozmyślania przerywa skinienie karczmarki. Zręczny Dick w końcu przybył do gospody. Brienne stawia mu wino, zagadując o błazna, którego ponoć oszukał. Do bycia bardziej rozmownym przekonuje go srebrnym jeleniem. Wydrwigrosz przyznaje, że spotkał trefnisia. Na pytanie, czy towarzyszyła mu dziewczyna, odpowiada, że nawet dwie. Brienne zastanawia się, czy drugą może być Arya. Dick precyzuje, że tak naprawdę towarzyszek nie widział, wie natomiast, że błazen chciał kupić transport dla trzech osób. Zamierzali udać się za Wąskie Morze. Trefniś ewidentnie obawiał się żołnierzy lorda Tarly’ego. Unikał portu, bo ten był cały czas patrolowany. Dick zaproponował mu pomoc i wysłał do ruin Szeptów na Szczypcowym Przylądku, gdyż z tamtejszej zatoczki korzystali przemytnicy. Nie wspomniał mu tylko, że ostatnich widziano tam przed trzydziestu laty. Dick obiecuje ją tam zaprowadzić, o ile zapłaci mu złotem. Targują się przez chwilę, w końcu Crabb przystaje na sześć złotych smoków, o ile odnajdą jej siostrę. Brienne nie podoba się, że tak szybko się zgodził, ale postanawia zaryzykować.

Postaci występujące w rozdziale

• Brienne z Tarthu
• Podrick Payne
• wieśniak
• żona wieśniaka
• sierżant
• Szczoch
• Hyle Hunt
• Randyll Tarly
• William Mooton
• karczmarka
• Dick Crabb

Wspomniani

• Cleos Frey
• Jaime Lannister
• niewymienieni z imienia rodzice Podricka
• Cedric Payne
• Tywin Lannister
• Lorimer Brzuch
• Leo Lefford
• Kevan Lannister
• Tyrion Lannister
• Aron Santagar
• Sansa Lannister
• Sandor Clegane
• Renly Baratheon
• Myles Mooton
• Robert Baratheon
• Eleanor Mooton
• Dickon Tarly
• Bryen Caron
• niewymieniony z imienia syn Bryena Carona
• Selvyn Tarth
• Ronnet Conington
• Alyn Hunt
• Loras Tyrell
• Emmon Cuy
• Robar Royce
• Dontos Hollard
• Lysa Arryn
• Tommen Baratheon
• Petyr Bealish
• Will Bocian
• Mark Mullendore
• Catelyn Stark
• Arya Stark
• Ben Brodacz
• Edmund Ambrose
• Richard Farrow
• Hugh Beesbury
• Owen Inchfield
• Clarence Crabb
• Shagwell – niewymieniony z imienia trefniś, którego oszukał Zręczny Dick.

Ważne informacje

• Podrick Payne pochodzi z młodszej gałęzi rodu. Jego ojciec służył jako giermek bogatszym kuzynom, zaś matka była córką producenta świec. Podrick ich nie pamięta: ojciec zginął w czasie Buntu Balona Greyjoya, a matka uciekła z wędrownym minstrelem. Wychowywał go kuzyn Cedric Payne, ale traktował bardziej jak służącego niż członka rodziny. Pod wyruszył z nim jako jego giermek, gdy Tywin Lannister zaatakował Dorzecze. Ser Cedric poległ w trakcie walk. Podrick przystał do wędrownego rycerza zwanego Lorimerem Brzuchem. Wojak pilnował taborów, a przy okazji je okradał. Gdy przyłapano go z szynką zabraną z osobistych zapasów lorda Tywina, skończył na stryczku. Podric, który również wszamał tę szynkę, przeżył z powodu nazwiska. Zaopiekował się nim Kevan Lannister, po czym oddał jako giermka swemu bratankowi Tyrionowi.
• Brienne nie wątpi w odwagę Podricka, lecz w jego umiejętności. Ludzie, którym dotychczas służył, zaniedbali swe obowiązki wobec niego, choć Tyrion przynajmniej wysłał młodzieńca na szkolenie do Arona Santagara. Nauka skończyła się wraz ze śmiercią dowódcy zbrojnych. Brienne postanawia, że sama będzie go szkolić, a Podrick okazuje się całkiem zdolnym, a przede wszystkim pilnym uczniem. Pozwala, by jej towarzyszył, bo nie ma go dokąd odesłać, liczy też, że może wiedzieć więcej o miejscu pobytu Sansy, niż sam podejrzewa.
• Tereny na północ od Duskendale są mocno spustoszone przez wojnę.
• Krążą wieści, że Ogar na czele stu ludzi sroży się w Dorzeczu.
• William Mooton, który przyłączył się do Rebelii Robba Starka, został ułaskawiony przez Żelazny Tron. Lord ograniczył się do wysłania swoich sił na wezwanie Riverrun, sam pozostając w Stawie Dziewic. Biernością wykazał się również przy obronie miasta: gdy było łupione, siedział bezpiecznie w twierdzy. Ludzie uważają, że jest przeciwieństwem swego dzielnego brata Mylesa, który zginął w czasie Bitwy Dzwonów z rąk Roberta Baratheona.
• Córka Williama Mootona – Eleanor – ma wyjść za syna Randylla Tarly’ego – Dickona. Ten ostatni ma około dziesięciu lat.
• Pierwszym z narzeczonych Brienne był niewymieniony z imienia młodszy syn Bryena Carona. Ona miała wtedy siedem lat, on dziesięć. Dwa lata później zmarł z powodu choroby, która zabrała do grobu również większość jego rodziny. Brienne uważa, że gdyby nie to, jej życie potoczyłoby się zupełnie inaczej. Zamiast szukać teraz Sansy, zajmowałaby się własnymi dziećmi. Z jednej strony czuje z tego powodu smutek, z drugiej – ulgę.
• Szczypcowy Przylądek to dzika kraina pełna wzgórz i mokradeł.
• Clarence Crabb to legendarny praszczur Crabbów. Miał mieć osiem stóp wzrostu, ciskać drzewami na pół mili i dosiadać tura. Jego żona była ponoć leśną czarownicą. Ożywiała głowy wrogów Crabba, które ten przynosił do swej twierdzy. Głowy miały potem udzielać rad Clarence’owi, a od ich ciągłego szeptania wzięła się nazwa samej warowni. Szepty obecnie są jednak już tylko ruiną.
• Dumą rodu Tarlych jest dwuręczny miecz z valyriańskiej stali: Jad Serca. O ile Eddard Stark używał Lodu – kolejnego dwuręcznego miecza – jedynie okazjonalnie, na co dzień posługując się innym orężem, Randyll ze swoim się nie rozstaje.
• Randyll Tarly czytając porusza ustami.
• Lord Tarly wie, że nic tak nie szkodzi dyscyplinie jak bezczynność, stąd nakazał swoim żołnierzom odbudować Staw Dziewic. Życie w mieście wraca powoli do normy – na ulicach jest pełno ludzi i zwierząt, zaś do portu zawijają statki.

Komentarz

Im lepiej poznajemy historię Brienne, tym mniej dziwimy się, dlaczego jest tak nieufna i zamknięta w sobie. Zwieńczeniem przykrych doświadczeń jest okrutny żart, którego ofiarą pada w obozie Renly’ego. Brienne stanowiła swoistą nagrodę, która miała przypaść temu, kto uwiedzie dziwaczną w oczach rycerzy kobietę. Obrzydliwe zawody paradoksalnie być może utwierdziły ją w przekonaniu, że droga, którą obrała, jest dla niej najlepsza. Widzimy to w momencie, gdy zastanawia się, jak potoczyłoby się jej życie, gdyby nie zmarł zaręczony z nią Caron. Z jednej strony czuje żal po nienarodzonych dzieciach, z drugiej jednak ulgę, że nie siedzi zamknięta jak większość kobiet w zamku, czuwając nad pociechami.

Paskudny zakład mógł przerodzić się w jeszcze większą tragedię, przed którą Brienne uratował Randyll Tarly. Trudno jednak oprzeć się wrażeniu, że kierowała nim raczej chęć utrzymania dyscypliny wśród żołnierzy niż troska o kobietę. W jego oczach Brienne sama będzie sobie winna, jeśli spotka ją coś złego. Zresztą czy naprawdę ktoś mógłby podejrzewać Tarly’ego o posiadanie choćby szczątków empatii, wiedząc, jak traktował własnego pierworodnego? Nawet jeśli uznać, że tylko groził Samowi pozbawieniem życia, chcąc zmusić go do wstąpienia do Nocnej Straży, zakucie syna w łańcuchy, gdy ten zasugerował, że pragnie zostać maesterem, powinno ostatecznie przekonać każdego, że lord Randyll jest człowiekiem bezdusznym i bezwzględnym. Oczywiście gdy zestawimy go z potworem w rodzaju Ramsaya Snowa czy okrutnikiem, jakim jest Roose Bolton, widzimy, że charakteryzuje go nie tyle sadyzm, co raczej zwykła żołnierska brutalność oraz brak jakichkolwiek sentymentów. Tarly preferuje proste i często drastyczne rozwiązania, nie sposób jednak odmówić mu skuteczności. Świadczy o tym sytuacja w Stawie Dziewic, gdzie zaprowadza porządek i sprawnie przystępuje do odbudowy miasta. Znów jednak: więcej w tym pragmatyzmu niż troski o dobro miejscowych, co świetnie symbolizuje scena, w której żołnierze Tarly’ego napadają na wieśniaków towarzyszących Brienne. Niezależnie jednak od jego motywów, należy się zgodzić z tym, co powiedział Kevan w rozmowie z Cersei: pan Horn Hill jest tym, który najskuteczniej mógłby zakończyć wojnę pustoszącą Królestwo.

Póki co walki wciąż trwają, choć zdają się zamierać. Brienne, słuchając Hunta opowiadającego o tragicznych losach większości uczestników zakładu o jej dziewictwo, przypomina sobie słowa Catelyn Stark o Rycerzach Lata. Dziewica z Tarthu wtedy jej nie wierzyła, buńczucznie zapewniając, że dla takich jak oni zima nigdy nie nadchodzi. Teraz wie lepiej: Letni Rycerze stali się żerem dla wron. Ofiarami wojny są również ci, którzy przeżyli, co widzimy na przykładzie zgorzkniałego Hunta. Z obojętnością przyjmuje obawy Brienne, że Tarly będzie chciał sądzić ją za zdradę i zabicie Renly’ego. Obecna wszak mądrość etapu jest inna: to Renly był zdrajcą. A tak naprawdę jest nimi większość lordów i służących im ludzi, bo niewielu w Królestwie zostało takich, którzy w trakcie walk nie zmieniali stron. Rozdział Brienne, pokazując katastrofalne skutki wojny, wprowadza jeszcze jeden, nie mniej ważny ton: obecnie już mało kto potrafi powiedzieć, dlaczego w ogóle chwycił za broń. Być może kiedyś wierzyli w słuszność swej sprawy, ale teraz po prostu robią wszystko, by przeżyć, a co bardziej ambitni i bezwzględni starają się wyrwać dla siebie jak najwięcej kosztem innych. Jak Tarly, planujący wydać swego syna za dziedziczkę Mootona, który już teraz w Stawie Dziewic zachowuje się jak udzielny władca. A całkiem możliwe, że nie powiedział w tej wojnie jeszcze ostatniego słowa i szykuje się do kolejnej wolty.

16

0