Październik to amerykański miesiąc straszenia, a któż straszył lepiej niż sam mistrz Kubrick? Dziś wracamy do Hotelu Overlook. Kilka lat temu Pquelim przyjrzał się Lśnieniu i zapytał o coś, co od dekad dzieli widzów: czy to dobra adaptacja powieści, czy zupełnie inny, własny film reżysera? Po latach spór wcale nie wygasł. Jedni widzą w nim precyzyjne arcydzieło, inni zdradę literackiego pierwowzoru, a każdy kolejny seans podsuwa nowe tropy. Zajrzyjcie do tego tekstu jeszcze raz, bo Lśnienie lubi odkrywać się na nowo. Dajcie znać, po czyjej stronie stoicie: Kubricka czy Kinga? I czy w tym hotelu naprawdę straszy?
FilmoBiografia Kubricka – Lśnienie (1980)
10
0
o to, to! wincyj! kiedyś jak przeglądałem Was natrafiłem na całą górę dobrych tekstów. bardzo dobry pomysł z odświeżaniem archiwum!
Jest z tym trochę roboty, ale plan jest, żeby w kolejne soboty pojawiały się takie rzeczy. Czasem nawet może w nieprzypadkowych datach.
Obejrzałem ten film dzisiaj po raz pierwszy po przeczytaniu artykułu Pquelima. Fajny, ciekawy, nie żałuje seansu, ale zaskoczyło mnie to, że w ogóle nie był straszny. A mówię to jako osoba która panicznie boi się wszelkiej maści horrorów. Przed seansem zastanawiałem się czy wiem co robię, a w trakcie w ogóle nie odczuwałem strachu. Prawdopodobnie kwestia tego, że film jest już dość wiekowy i to co straszyło ludzi kiedyś dzisiaj nie robi już większego wrażenia. Choć nie mam dużego doświadczenia z horrorami, ani z tymi starymi, ani z tymi nowymi poza okazyjnie wyskakującymi mi trailerami horrorów podczas przeglądania internetu w środku nocy które podnoszą mi ciśnienie i skutecznie zniechęcają przed próbą oglądania tego typu filmów.
Ja absolutnie nie znoszę jumpscare’ów i różnej maści straszydeł na ekranie, Lśnienia dawno nie oglądałem, ale pamiętam, że ta scena z wylewającą się krwią i upiorne bliźniaczki sprawiły, że czułem się bardzo nieswojo. Tego właśnie oczekuję od horroru – niepokoju. Nie strachu, że nagle coś wyskoczy z ekranu i mnie zje, nie slasherowej wanny z krwią, ale takiego dyskomfortu, poczucia, że coś jest nie tak. I Lśnienie właśnie takim filmem w moim odczuciu jest. Pomijając oczywiście mnóstwo innych zalet, o których pisał Pquelim.
1. Bardzo się cieszę, że obejrzałeś pierwszy raz „Lśnienie” po lekturze mojego tekstu! To naprawdę budujące i niezwykle miłe uczucie, którego nie potrafię precyzyjnie opisać. Dzięki za ten komentarz.
2. Szkoda, że się zawiodłeś/zaskoczyłeś – ten film nie jest straszny w takim prostym sensie, nie używa (prawie) jump scareów, czy przerażających i nagłych dźwięków. Wszystko tam jest trochę wolniejsze niż dzisiaj, trochę bardziej subtelne (przez większość czasu, bo zdarzają się bardzo bezpośrednie konfrontacje) i ogólnie nastawione na budowanie napięcia i niepewności. Mam nadzieję, że mimo zaskoczenia przypadło Ci do gustu – warto bowiem ten film obejrzeć ponownie za jakiś czas. Odczucia mogą być, a najpewniej będą zupełnie inne.
Pozdrawiam!
Przepraszam, miałem poprawić tekst przed ponowną publikacją, a nie zdążyłem. Można jeszcze? 🙂
Tylko jak napiszesz obiecanego McCammona. 😛