Absurdalnie subiektywny ranking #17 (najlepsze seriale wrzesień – październik 2026)

Siedemnasty odcinek rankingu będzie troszeczkę inny od poprzednich. Nie będzie to żadna autopromocja, ale pomyślałem, że być może znajdą się chętni, by o niektórych produkcjach poczytać trochę więcej, a skoro napisane przeze mnie recenzje i tak wiszą na innym portalu, to załączam odnośniki do nich. Nie wiem, co z tego wyjdzie, ale zapraszam do przeglądu dwóch minionych miesięcy w świecie seriali.

Polskie produkcje poza rankingiem

Lalka (Netflix)

O tym serialu pisałem tutaj, zresztą podobnie jak o późniejszym, zaskakująco dobrym filmie. Z perspektywy czasu nie zmieniałbym swojej oceny i opinii o Netflixowej produkcji. Jest w tym coś świeżego i długimi fragmentami ogląda się to naprawdę bardzo dobrze, ale finał i kilka rozwiązań sprawia, że czuję chęci powrotu do tej adaptacji.

Zmora (HBO)

Dałem radę obejrzeć jeden odcinek, bo jest to niestety typowy polski serial kryminalny jakich wiele. Gdyby włączyć go w losowym momencie, ciężko odgadnąć, czy to akurat Zmora, czy może Belfer albo jeszcze inna produkcja osadzona w bardzo podobnym sztafażu. Jeśli dodamy do tego antypatyczną główną bohaterkę, drętwe dialogi i ogólnie powolne tempo, to jest to serial który nazwałbym odpychającym.

SOR (Amazon)

O tym serialu mógłbym pisać i pisać, ale żadne zdanie nie byłoby pochwałą dla tego polskiego potworka. Nie rozumiem, dlaczego próbowano tutaj ścigać się z The Pitt – już w opisie serialu widać ewidentne nawiązania do absolutnego hitu HBO. A przecież można było spróbować być choć trochę oryginalnym. Większym problemem jest to, że w tym porównaniu SOR wypada nawet gorzej niż kiedy porównywano Koronę królów z Grą o Tron, a to, wydawało się, sztuka niemal niemożliwa do zrealizowania.

SOR to jedna z najgorszych rzeczy, jakie można dziś w telewizji zobaczyć. Jeśli jesteście ciekawi, dajcie znać, może jeszcze uda mi się coś w tej kwestii napisać. Na koniec ciekawostka – ten serial ma dystrybucję hybrydową (chyba tak można to nazwać). Amazon wypuścił cały sezon naraz, tymczasem na TVP będzie pokazywany tydzień w tydzień. Druga ciekawostka: pierwszy odcinek był emitowany o 22:20, a oglądalność najwyraźniej nie zachwyciła i stwierdzono, że to z powodu godziny (na pewno), więc zmieniono ją potem na 21:50.

Garść wyróżnień (in minus)

1. Wyróżnienie – W głębinach (Netflix)

Tu odsyłam do mojej recenzji (naEKRANIE). Ten serial odrobinę przypomina bardzo dobrze przyjętą Wdowią zatokę. Chciano połączyć kino brutalne i brudne z komedią opartą na absurdzie i przerysowaniu. Na koniec jeszcze rzecz jasna trzeba było pokazać, że zło wcale nie jest złe, tylko antagonista po prostu jest niezrozumiany przez tych „dobrych”. Bardzo, bardzo słaby serial z okrutnie złą grą aktorską i fatalnym zakończeniem.

2. Wyróżnienie – M.I.A (Skyshowtime)

Tutaj omówienie odcinków 1-3 (nE). I znów serial wypadający bardzo bardzo słabo. Razi zwłaszcza antypatyczna główna bohaterka, której wydaje się, że wszystko jej się należy. Słabego scenariusza nie ratują dość mocne sceny przemocy. Do tego przerysowani antagoniści, beznadziejne dialogi i ogólnie pomysł, którego nie udało się odpowiednio sprzedać.

3. Wyróżnienie – Ostatnia zagadka (Netflix)

Tu recenzja (nE). Seriale kryminalne przeważnie różnią się niuansami, które decydują, czy ogląda się to dobrze czy źle. Tutaj jednak nieudanych pomysłów jest bardzo dużo. Poczynając od nieciekawych bohaterów, a kończąc na postaci głównego „detektywa”, któremu brakuje charyzmy i wiarygodności. I jeszcze ten przeciągnięty, przegadany, źle poprowadzony, wywracający wszystko zupełnie niepotrzebnie do góry nogami, niesatysfakcjonujący finał.

4. Wyróżnienie – Bracia (Apple)

Tu odcinki 1-2 (nE). Sam punkt wyjścia tego serialu już jest dość dziwny i mocno eksperymentalny. Aktorzy grają udawany epizod ze swojego prywatnego życia. Dodatkowo ta plotka, z której McConaughey i Harreslson już jakiś czas temu sami robili sobie żarty, a teraz jakby postanowili to skomercjalizować. Wychodzi to raczej sztywno i na siłę. Na początku mało jest dobrych dialogów, za to dużo żonglerki dziwnymi wątkami. Nie kupiłem tej konwencji i z biegiem czasu (nie dotrwałem póki co do końca sezonu) zaczęła mnie ona aż nazbyt uwierać.

5. Wyróżnienie – Lista śmierci – sezon 2 (Amazon)

Recenzja całego drugiego sezonu (nE). Oberwało mi się za to, że skrytykowałem ten drugi sezon, który jest moim zdaniem pełen niedorzecznych scen i fatalnych rozwiązań scenariuszowych. Już pierwszy sezon nie był, najoględniej mówiąc, idealny. Potem nastąpił wyśmienity spin-off, a więc Dark Wolf, a teraz wróciliśmy do słabszej formy, którą dodatkowo obciążają pewne nieszczęsne drobiazgi jeszcze bardziej obniżające ocenę. Choćby negacja pewnych kwestii, obciążających jednego z bohaterów, niedorzeczne decyzje osób odpowiedzialnych za światowe bezpieczeństwo i własne zdrowie oraz życie. Moim zdaniem nie da się tego logicznie obronić.

Właściwy ranking

Miejsce 14. – Kłamstwo idealne (Netflix)

Tutaj recenzja (nE). Holenderski serial, który miał potencjał być zdecydowanie lepszy. Tymczasem to taki prawdziwy netflixowy średniak, o którym ciężko powiedzieć, że ma jakieś wielkie ambicje. Da się wyłapać w nim pojedyncze lepsze sceny i wątki, ale ja potraktowałbym to raczej jako zapychacz niż coś specjalnie angażującego. Ostatnie miejsce w rankingu, bo nic nie zadziałało tutaj specjalnie na minus, może poza dziwacznym zakończeniem, które miało działać jako zaskakujący plot twist, ale nie wyszło.

Miejsce 13. – Sztuczne piękno (Netflix)

Recenzja całego sezonu (nE). Serial z Japonii, który opowiada kilka ciekawych historii. Interesująco wygląda tutaj spojrzenie na kulturę tego azjatyckiego państwa – chociażby te miejskie palarnie, gdzie dochodzi do osobliwych interakcji głównej bohaterki z intrygującą postacią drugoplanową. Ogląda się to zgrabnie, ale niestety za dużo w nim bardzo przewidywalnych, prostych rozwiązań. Ostateczna zmiana charakterów kilku osób także nie zadziałała na plus. Trochę to wszystko przerysowane, ale w akceptowalny sposób.

Miejsce 12. – 100 dni oszustwa (Netflix)

Recenzja odcinków 1-2 (nE). Wielka narodowa koreańska produkcja (będzie w rankingu jeszcze jedna, ale z zupełnie innego okresu), trochę przypominająca polskie opowieści o czasach niemieckiej okupacji. Tutaj wrogiem jest Japonia i trzeba przyznać, że Koreańczycy nie zamierzają w jakiś specjalny sposób łagodnie się z nimi obchodzić. Szczególnie jedna scena zasługuje na ogromne brawa i świadczy o jakości całej produkcji. Oczywiście lżejsze wątki mają tutaj dominować, ale w wielu miejscach można zazdrościć temu, w jaki sposób twórcy oddali ciężkie realia epoki. Ten serial przypomina mi trochę o tym, jak słabym technicznie serialem był polski Breslau (o którym też pisałem recenzję (nE)). Porównanie scen na stacji działa bardzo mocno na niekorzyść pierwszego w historii polskiego serialu robionego przez Disneya.

Miejsce 11. – VisionQuest (Disney plus)

Jestem tym serialem delikatnie rozczarowany, dlatego tak odległe miejsce. Twórcy bowiem bardzo mocno przekombinowali. Pierwsze dwa odcinki zwiastowały wręcz nawiązania poziomem do WandaVision. Niestety im dalej w las, tym więcej jest negatywnego przerostu formy nad treścią. Nie za wiele się dzieje, kolejne zagadki i ich odkrywanie nie są ekscytujące. Z początkowego zaintrygowania nie zostało prawie nic. Kolejne odcinki oglądałem mocno na siłę. Za mało w tym wszystkim jest rzeczy prawdziwie ciekawych i rozwijających uniwersum.

A teraz czas na dziesięć najlepszych seriali i muszę przyznać, że naprawdę ciężko mi było poukładać je na poszczególnych miejscach, bo naprawdę dużo dobrego było w tych dwóch miesiącach:

Miejsce 10. – Skandal (Netflix)

Tutaj recenzja sezonu (nE). Druga koreańska narodowa serialowa mega produkcja. Ogromny przepych, bardzo dużo kolorów, statystów i o dziwo naprawdę fajny, mądry i przejmujący scenariusz, mimo iż z początku wydaje się to być niczym więcej niż soft-porno. Świetna muzyka i doskonały zabieg z burzeniem czwartej ściany dodaje jeszcze Skandalowi bardzo przyjemnego uroku.

Miejsce 9. – Latarnie (HBO)

Pisałem o tym serialu tutaj na FSGK. To mogłaby być czołówka tego roku, ale po czasie trochę brakuje w tym wszystkim akcji. Doceniam Latarnie za wiele rzeczy, ale też trzeba przyznać, że produkcje superbohaterskie oparte na komiksach powinny dostarczaj po pierwsze dużej dawki rozrywki, Gunn poszedł pod prąd, co chyba okazało się gwoździem do jego zawodowej trumny. Chwilę po finale Latarni James został zwolniony z DCU i teraz taka mała prywata, a więc mój artykuł (nE), w którym przewidziałem jeszcze przed premierą Supermana, że taki los spotka twórcę trylogii Strażników Galaktyki.

Miejsce 8. – Yaga (HBO)

Tutaj o odcinkach 1-2 (nE). Dość nieoczekiwanie ten serial naprawdę bardzo mi się spodobał. Odcinki są krótkie i mało w nich akcji, ale dynamika relacji interpersonalnych powala, plus klimat i niebanalne dialogi oraz rozgrywka na poziomie podświadomości. Trochę przypomina mi to Under Salt Marsch. Fajnym smaczkiem jest to, że w każdym odcinku pojawia się jakiś znany amerykański utwór śpiewany w języku słowiańskim (chociażby czeskim),  na przykład piosenka Franka Sinatry w wykonaniu Haliny Kunickiej. Polecam ten serial, bo to naprawdę wartościowy seans.

Miejsce 7. – Fixerzy (Netflix)

Recenzja tutaj (nE).  Mocno nieoczywisty kierunek, bo to serial z Tajwanu, ale aż dziwne, jak przyjemna jest to produkcja. Przerysowana po azjatycku, ale dająca widzowi dużą satysfakcję. Zwłaszcza początkowe odcinki, które stanowią kawał porządnej historii. Udało się w ciekawy sposób skonstruować intrygujący duet bohaterów, a i świat pozarządowych organizacji super-szpiegów także wypadł lepiej niż w wielu podobnych na pozór produkcjach. Nie żałowałem, że poświęciłem Fixerom swój czas.

Miejsce 6. – Pułapka (Netflix)

Tu recenzja serialu (nE). Produkcja Netflixa z Niemiec. Miniserial, który potrafi solidnie zaskoczyć. Oczywiście ma kilka wad, jak choćby nazbyt mocne uproszczenia i niezbyt udanie pokazana walka głónej bohaterki z własnymi słabościami. Jednakże tempo w dialogach, swego rodzaju słowny ping-pong wynoszą Pułapkę naprawdę wysoko w rankingu seriali, które warto w tym roku zobaczyć. Thriller psychologiczny, który trzyma w napięciu, a więc spełnia swoją absolutnie podstawową rolę, dokładając kilka ciekawych smaczków, nawet jeśli na niektóre elementy trzeba przymknąć oko.

Miejsce 5. – Kulawe konie – sezon 6 (Apple)

Przed premierą nie spodziewałem się, że umieszczę ten sezon Kulawych koni tak nisko w rankingu, a jednak – po raz pierwszy ten serial złapał sporą zadyszkę. Przypomina mi to trochę premierową serię, która nie była aż tak dobra jak późniejsze. Nie jestem też fanem finału szóstego sezonu, mimo że to chyba najbardziej efektowny odcinek od czasu końcówki trzeciej serii. Za mało było w tym wszystkim humoru, wajcha została przeciągnięta w stronę, w którą moim zdaniem nie powinna. Ten serial nie potrzebował takiej zmiany kursu i nie za to go uwielbiałem. Tym razem Lamb nie błyszczał, a pozostałe Konie nie dostały odpowiedniej ekspozycji. To wciąż jest kawał serialu, ale spodziewałem się dużo, dużo więcej, zwłaszcza po zwiastunie, który jak się okazało, pokazał właściwie wszystko, co było w tym sezonie dobre. Z minusów wskazałbym też otwarte zakończenie sezonu, co sprawia, że kolejny będzie bezpośrednią kontynuacją wydarzeń. Wcześniej się to nie zdarzało i była to wartość dodana.

Miejsce 4. – Konsekwencje prawy (Apple)

Tu recenzja odcinków 1-2 (nE). Australijski serial od Apple’a, w którym widać „applową” jakość wykonania. Pierwszorzędna scenografia, doskonała gra aktorska – wszystkie najważniejsze elementy stoją na topowym poziomie. To dowód na to, że dbałość o szczegóły i dobrze poprowadzony scenariusz zawsze się obronią. Konsekwencje prawdy nie jest kryminałem, bo wszystkie rozwiązania otrzymujemy bardzo szybko, ale mimo to serial doskonale utrzymuje uwagę widza. Mam co prawda problem z częścią odcinka finałowego, ale jego ostatni akt jest już zrobiony dokładnie tak jak powinien, a więc nie po amerykańsku, a z dużą dozą realizmu. Jest to obraz smutny i przejmujący. Dodatkowo na uwagę i pochwałę zasługuje też klimatyczna czołówka.

Miejsce 3. – Na wschód od Edenu (Netflix)

Tutaj recenzja serialu (nE). Jeśli mierzyć się ze Steinbeckiem, to właśnie w taki sposób. Jestem pełen podziwu dla twórców tego serialu, choć podejrzewam, że odebrałem ich dzieło nieco inaczej niż mieli to w zamyśle. Autorka scenariusza (Zoe Kazan) jest wnuczką reżysera, który stworzył adaptację z 1955 roku. W netflixowej wersji chciała ona zwiększyć znaczenie Cathy i dać jej zdecydowanie więcej czasu na ekspozycję, ale i tak nie udało się nijak usprawiedliwić jej czynów ani wad charakteru. Udało się za to dowieźć kilka naprawdę bardzo wzruszających scen i stworzyć rodzinną sagę na ogromnie wysokim poziomie. Oglądałem z zapartym tchem wzloty i upadki Trasków. Nie znalazłem nawet jednej niepotrzebnej sceny czy celowego przeinaczenia wydźwięku powieści. Widać netflixoza kończy się tam, gdzie na warsztat brane jest dzieło kultury amerykańskiej, wtedy nie ma miejsca na wielkie eksperymenty i zmiany.

Miejsce 2. – Lioness – sezon 3 (Skyshowtime)

Odsyłam do mojej recenzji finału sezonu (nE), choć wcześniej recenzowałem po odcinku cały sezon. Jest naprawdę bardzo, bardzo dobrze. Taylor Sheridan wycisnął z tego wszystkiego ogrom dobrych treści. Konflikt zbrojny przedstawiony jest tu wyjątkowo spektakularne (choć rzecz jasna w sposób bardzo mocno przerysowany i nierealistyczny). Do ideału jeszcze trochę brakuje, ale ogólnie Lioness przeprowadza jakościowy skok, choć przecież poprzednie dwa sezony słabe nie były.

Miejsce 1. – MobLand (Strefa gangsterów) – sezon 2 (Skyshowtime)

Tutaj recki odcinków pięć i sześć (nE). Gdyby brać pod uwagę tylko pierwszą połowę sezonu drugiego, to skłaniałbym się nawet do nazwania tego ex aequo najlepszym serialem roku. Potem jest minimalnie gorzej, ale Guy Ritchie (jako producent) stworzył uniwersum bardzo w swoim stylu, przekraczając jednocześnie pewne granice brutalności i przepięknej rozpierduchy. Pierce Brosnan gra rewelacyjnie, Tom Hardy trochę przesadza, ale nie potrafię go specjalnie mocno krytykować. Helen Mirren to tutaj zło w najczystszej postaci. Nie ma się do czego przyczepić. To jest po prostu arcy-serial.

I jeszcze nagrody publiczności, a więc seriale, które ponoć mogą stać na wysokim poziomie, ale zwyczajnie ich nie widziałem.

Pierwsza nagroda publiczności – Dżentelmeni – sezon 2 (Netflix)

Nie byłem fanem pierwszego sezonu, nie dotrwałem do końca, więc i po drugi sezon nie sięgnąłem. Są ludzie, którzy lubią, nawet bardzo. Ja wolę film i pozostanę mu wierny jako produktowi, który jest jedynym prawdziwym przedstawieniem tego wspaniałego uniwersum.

Druga nagroda publiczności – Ted Lasso – sezon 4 (Apple)

Nie załapałem się na ten sezon. Opinie są skrajne. Wiem tylko, że główny bohater ma prowadzić tym razem drużynę kobiecą. I tyle mogę Wam o tym powiedzieć. Nie wiem, czy warto, ale pewnie jeśli kochacie uniwersum tego trenera, to będzie to dla Was pozycja obowiązkowa.

Trzecia nagroda publiczności – Carrie (Amazon)

Adaptacja prozy Kinga. Przez chwilę było o niej głośno, ale jak to bywa z serialami wypuszczanymi na raz, hype szybko przeminął. Tym bardziej nie rozumiem, czemu streamingi to sobie robią. Bo przecież można byłoby o tym serialu mówić przez co najmniej miesiąc w gronie fanów mistrza horroru. I tak oto znów się nie załapałem i wiem tylko, że ponoć odbiega od książkowego pierwowzoru.

Czwarta nagroda publiczności – Crystal Lake (HBO)

Coś z uniwersum Piątku trzynastego, choć podobno nie jest to klasyczny horror. Nagroda publiczności, bo słyszałem trochę dobrego o tej produkcji, ale sam nie zdecydowałem się tego sprawdzić.

I to by było na tyle. Dajcie znać, czy skorzystaliście z linków, których sporo się w tekście nagromadziło. Dziękuję za uwagę. Z fartem przyjaciele.