
Nie przywiązuję większej uwagi do tytułów filmów, które oglądam, przez co zdarzają mi się później dość zabawne sytuacje: sięgam po coś kolejny raz, nie będąc do końca świadomym, że już to kiedyś widziałem. Podobnie było i tym razem. Partnerka zapytała mnie, czy oglądałem Labirynt, mroczny, ciężki thriller z Gyllenhaalem w roli policjanta, dziejący się gdzieś na amerykańskich przedmieściach. Przecząco pokręciłem głową. Z opisu nic konkretnego nie wynikało, tytułu zupełnie nie kojarzyłem, więc postanowiłem po niego sięgnąć. Jak się okazało, po raz kolejny.
Kiedy zacząłem oglądać, szybko zorientowałem się, że chyba już go wcześniej widziałem. Niemniej seansu nie przerwałem. Skoro zacząłem, warto było dokończyć, zwłaszcza że to świetny, mroczny thriller, który za pierwszym razem solidnie mną wstrząsnął. Przy okazji chciałbym przestrzec: to nie jest film dla wszystkich. Ma pewne dość mocne sceny, które nie wszyscy będą w stanie przełknąć.
Oczywiście przy powtórnym seansie nie zrobił już na mnie takiego piorunującego wrażenia. Oglądałem go jednak na tyle dawno, że wszelkie niuanse fabularne zdążyły się w mojej pamięci solidnie zatrzeć.
Akcja filmu toczy się w sennym, małym amerykańskim miasteczku gdzieś na przedmieściach. Rodzina Doverów całą gromadką udaje się do znajomych, by razem spędzić Święto Dziękczynienia. Standardowo, jak to podczas takich spotkań, dzieciaki się nudzą. Sześcioletnia Anna i Joy, córka przyjaciół, postanawiają wyrwać się z nudnej imprezy. Przenoszą się do domu Doverów, gdzie będą mogły porobić wspólnie jakieś bardziej interesujące rzeczy. Co okaże się kluczowe: same. Do domu jednak nie docierają. Nikt ich odtąd nie widział, nikt nic nie wie. Dziewczynki przepadły. Gdy tylko rodzice orientują się, że dzieci zaginęły, ruszają na poszukiwania. Szybko angażują się w nie także policja i okoliczni mieszkańcy.
Poszukiwania okazują się bezowocne. Tropem zaginionych dziewczynek rusza więc doświadczony detektyw Loki (Gyllenhaal). Pierwszy oczywisty ślad prowadzi do kampera, który widziano w okolicy zaginięcia. Jego właścicielem okazuje się miejscowy dziwak, Alex (Paul Dano), który albo faktycznie jest opóźniony w rozwoju, albo świetnie się kamufluje. Szybko zostaje aresztowany i staje się głównym podejrzanym w sprawie. Niestety, po wielogodzinnym i ciężkim przesłuchaniu (do Alexa niewiele dociera, a on sam zdaje się nie do końca rozumieć powagi sytuacji oraz położenia, w jakim się znalazł) z braku dowodów zostaje wypuszczony na wolność. Z takim obrotem spraw stanowczo nie zgadza się Keller Dover (Hugh Jackman), ojciec jednej z zaginionych dziewczynek. Postanawia wziąć sprawy w swoje ręce i samodzielnie szukać córki oraz sprawiedliwości.
Labirynt, jak mogłoby się wydawać, jest kolejnym filmem o uprowadzeniu dzieci. Motyw w kinie znany i ograny na miliony sposobów. Co zatem przemawia za tym, żeby dać mu szansę?
Pierwszym powodem jest Jake Gyllenhaal, którego rola policyjnego detektywa stoi na podobnym poziomie co kreacje Matthew McConaugheya i Woody’ego Harrelsona w True Detective (o którym chyba też kiedyś napiszę, bo to IMO jeden z najlepszych seriali ever, oczywiście jeśli mówimy o pierwszym sezonie). Jego Loki nie wydaje się specjalnie bystry ani tym bardziej niemylny. Bywa agresywny, frustruje się, ma swoje dziwactwa i natręctwa, w tym dziwne tiki nerwowe.
Nie jest wyidealizowanym typem policjanta rodem z Hollywood, do jakiego przyzwyczaiły nas filmy. Popełnia wręcz karygodne błędy. Z jego winy ginie jeden z kluczowych podejrzanych. Ma jednak jedną ważną cechę: jest uparty i łatwo się nie poddaje. I tylko ten jego wręcz maniakalny upór daje szansę na szczęśliwe zakończenie tej historii.
Drugim powodem jest Hugh Jackman. Jako ojciec Anny jest przekonujący i nieustępliwy w swoich poszukiwaniach. Dla rodziny jest w stanie zrobić wszystko i przed niczym się nie cofnie. Potrafi się poświęcić, byle tylko odnaleźć córkę. Szybko popada w konflikt z detektywem, w końcu swoim postępowaniem komplikuje mu i tak niełatwe śledztwo.
Ostatnim, ale nie mniej ważnym powodem jest oczywiście Denis Villeneuve, który wyreżyserował ten kawał świetnego kina. Mam wrażenie, że ten reżyser nie boi się trudnych wyzwań i w każdym gatunku porusza się równie sprawnie. Co prawda nie obejrzałem jeszcze wszystkich jego filmów, ale cokolwiek bym z nich wybrał, okazuje się prawdziwą perełką, do której warto wracać po kilka razy.
Labirynt to film z wiarygodnymi pod względem psychologicznym postaciami i dopracowanym scenariuszem Aarona Guzikowskiego. Szczególnie mocno wypada w nim portret zrozpaczonego ojca, który za wszelką cenę próbuje odnaleźć swoje dziecko. Stawia przy tym pytanie, do czego zdolny jest człowiek, który znalazł się w ekstremalnej sytuacji życiowej.
Po Labirynt warto sięgnąć z trzech głównych powodów: Hugh Jackman, Jake Gyllenhaal i Denis Villeneuve za kamerą. Całość jest smutna i mroczna, zupełnie jak świat, który nas otacza.
Labirynt (2013)
-
Ocena kr4wca - 9/109/10









Dzięki za recenzję, muszę nadrobić w tej sytuacji.
Świetny film. Poszedłem do kina bez większych oczekiwań, bo wtedy Villeneuve był raczej nieznanym typem, i byłem bardzo pozytywnie zaskoczony. Strasznie gęsty film, który ciągle myli tropy.
Film, który w momencie premiery określiłem „instant klasykiem”.
Bezapelacyjnie jeden z najlepszych thrillerów kryminalnych XXI wieku. Według mnie jeden z najlepszych filmów wyprodukowanych po 2010 roku, no i – trochę kontrowersyjnie, ale to moja opinia – wciąż najlepszy film spod ręki Dennisa Villeneuve’a.