KsiążkiPieśń Lodu i Ognia

Czytamy Ucztę dla wron #16: Samwell II

Samwell na pokładzie Kosa mija posępne wybrzeża Skagos.

Streszczenie

Tarly źle znosi podróż morską, choć ze względu na Goździk stara się robić dobrą minę do złej gry. Nie chciał płynąć do Cytadeli. W Czarnym Zamku pozostawił jedynych przyjaciół, jakich poznał w swoim życiu. Jeszcze bardziej martwiła go perspektywa ponownego spotkania z ojcem. Jedyną pociechą była nadzieja, że przynajmniej jego towarzyszom kres podróży przyniesie poprawę losu: Goździk będzie bezpieczna w Horn Hill, oglądając, jak dorasta jej syn, maester Aemon spędzi ostatnie lata w ciepłym Starym Mieście, a Dareon w końcu będzie mógł występować na dworach, werbując jednocześnie ludzi do Nocnej Straży.

Zmierzają do Braavos, tam zaś będą musieli znaleźć statek, który zabierze ich do Starego Miasta. Perspektywa zobaczenia Tytana nie ekscytuje Goździk, która jest zrezygnowana i apatyczna. Dziewczyna ciągle płacze i większość podróży spędza pod pokładem. Rejs przez pierwsze dziesięć dni przebiega spokojnie, a Kos nie oddala się od lądu na tyle, by stracić go z oczu. Nawet w takich warunkach Samwell cierpi z powodu choroby morskiej. W przeciwieństwie do Goździk maester Aemon chętnie spędzał czas na pokładzie. Nie przeszkadza mu nawet deszcz. Kończy się to fatalnie: staruszek zasypia i nim Samwell to zauważa, Aemon jest cały przemoczony. Po przebudzeniu nie wie, gdzie się znajduje.

– Jajo? – zapytał. Po policzkach spływał mu deszcz. – Jajo, śniło mi się, że byłem stary.

Opady poprzedzają sztorm. Fale i wiatr ściągają Kosa ku skałom Skagos, ale udaje się jakoś ominąć wyspę. Kolejne osiem dni okazuje się spokojniejszych, lecz potem nadchodzą jeszcze gorsze burze. Maester Aemon gorączkuje, a marynarze zaczynają szemrać, że paskudną pogodę ściągnęła na nich Goździk – dzika kobieta, która miała bękarta z własnym ojcem. Gdy Samwell podsłuchuje rozmowę, z której wynika, że załoga chce pozbyć się zarówno matki, jak i dziecka, nie odstępuje Goździk ani na krok. Dziewczyna nie przestaje płakać, a zdesperowany Tarly prosi Aemona, by podał jej coś na uspokojenie. Maester tłumaczy, że kobieta płacze nie ze strachu, lecz żalu. Rozpacza nad dzieckiem, które zostawiła na Murze. Nie wie, do jakich próśb i gróźb posunął się lord dowódca, by zmusić ją do porzucenia syna oraz zabrania niemowlaka Dalli, ale z pewnością zastosował jedne i drugie. Samwell nie wierzy, że Jon byłby do tego zdolny. Maester się zgadza: Jon nie, lecz lord Snow to co innego. Czasem nie ma dobrych wyborów i trzeba się zdecydować na to, co przyniesie mniej smutku. Tarly jest zrozpaczony. Rozumie, że Jon zamienił dzieci, by uratować syna Mance’a przed Melisandre. Zdaje też sobie sprawę, że jeśli kapłanka spali dziecko Goździk, oprócz niej nikogo to nie obejdzie. Czuje się winny, gdyż to on pomógł zrobić Jona lordem dowódcą, a wcześniej zaprowadził do niego dziewczynę, obiecując, że Snow jej pomoże.

Nie ma dobrego wyboru i nie ma szczęśliwych końców.

Na horyzoncie dostrzega kolejny sztorm.

Postaci występujące w rozdziale

  • Samwell Tarly
  • Dareon
  • Goździk
  • Książę Zrodzony w Bitwie
  • maester Aemon
  • Stary Obdartus

Wspomniani

  • Craster
  • Jon Snow
  • Randyll Tarly
  • Hyle Hunt
  • Yoren
  • Cotter Pyke
  • Alliser Thorne
  • Aegon IV Targaryen
  • Duncan Wysoki
  • Brynden Rivers
  • Paxter Redwyne
  • Horas Redwyne
  • Hobber Redwyne
  • Desmera Redwyne
  • Mellesa Tarly (z domu Florent)
  • Dickon Tarly
  • Dalla
  • syn Goździk
  • Jeor Mormont
  • Zimnoręki
  • Melisandre

Ważne informacje

  • Brzegi Zatoki Fok porastają lasy, zaś wody przy nich pełne są skał i wirów.
  • Randyll Tarly miał dość specyficzne metody wychowawcze: chcąc nauczyć Sama pływać, wrzucił go do stawu. Zyskał tym tyle, że chłopak nigdy więcej nie odważył wejść do wody głębiej niż do pasa.
  • Dareon został wysłany na Mur za gwałt. Minstrel utrzymywał, że jest niewinny. Jon wyznaczył go na werbownika w miejsce Yorena, który zaginął, i w Czarnym Zamku uznali (zresztą słusznie), że nie żyje. Ma wędrować po Siedmiu Królestwach, zachęcając do wstępowania do Nocnej Straży pieśniami o jej czynach.
  • Braavoscy komedianci w przeciwieństwie do westeroskich nie improwizują, tylko wystawiają napisane wcześniej sztuki.
  • Samwell wraz z towarzyszami podróżują Kosem – największą z galer Nocnej Straży. W rozdziale wymienione są jeszcze dwie jednostki Czarnych Braci: Wrona Burzy i Szpon – są to okręty wojenne, gorzej niż Kos przystosowane do rejsów w okresach sztormów.
  • Jesień i zima to okresy sztormów. Zimowe są groźniejsze, natomiast jesienne częstsze.
  • Maester Aemon wstąpił do Nocnej Straży w wieku trzydziestu pięciu lat. Wykuł swój łańcuch szesnaście lat wcześniej. Jego brat Aegon chciał, by pomagał mu rządzić Królestwem, ale Aemon uważał, że lepiej będzie, gdy przywdzieje czerń. Monarcha wysłał go do Wschodniej Strażnicy na pokładzie Złotego Smoka. Jego eskortą dowodził Duncan Wysoki. Król nakazał opróżnić lochy, tak by jego brat nie musiał składać ślubów sam. Jednym z członków „honorowej straży”, jak Aegon nazwał więźniów, był Brynden Rivers.
  • Brynden Rivers kilka lat po zesłaniu został wybrany lordem dowódcą Nocnej Straży. Gdy Dareon słyszy, że towarzyszył Aemonowi w czasie podróży na Mur, jest szczerze zaskoczony. Znał o nim pieśń: Tysiąc oczu i jedno. Był przekonany, że Bloodraven żył sto lat temu.
  • Randyll Tarly chciał zaręczyć Sama z córką Paxtera Redwyne’a. W tym celu popłynął razem z synem na Arbor, gdzie chciał zostawić Samwella w charakterze pazia i zabrać w jego miejsce Horasa. Nic z tego nie wyszło. Bliźniaczy synowie Paxtera znęcali się nad Samem i ojciec musiał zabrać syna z powrotem do Horn Hill.
  • Samwell pragnie odwiedzić matkę i rodzeństwo, boi się jednak, że w domu zastanie też ojca.
  • Samwell robi się coraz lepszy w rzyganiu.
  • Skagos jest wielką górzystą wyspą położoną u wylotu Zatoki Fok. Jej wody nadbrzeżne charakteryzują niebezpieczne i zdradliwe prądy. Uznawana jest za surową, niegościnną i zamieszkałą przez barbarzyńców, którym za siedziby służą jaskinie i górskie twierdze. Mieszkańcy do walki mają stawać na kudłatych jednorożcach. „Skagos” w starym języku oznacza kamień, zaś Skagosowie nazywają siebie Zrodzonymi z kamienia. Wyspa podlega Winterfell, jej mieszkańcy jednak nie cieszą się na Północy sympatią. Przed stu laty wybuchł tam bunt. Tłumiono go wiele lat i kosztowało to życie lorda Winterfell oraz setek jego ludzi. Pogłoski mówią o kanibalizmie Skagosów – wojownicy ponoć zjadają serca i wątroby przeciwników. Ich ofiarą w dawnych czasach mieli paść mieszkańcy pobliskiej wyspy Skane: kobiety porwano, a mężczyzn zamordowano i pożarto. Skane po dziś dzień pozostaje bezludna.

Komentarz

Świetny, krótki i klimatyczny rozdział. Szare wzburzone morze, posępna wyspa kanibali, zbierające się na horyzoncie ciemne chmury, a pośród tego trawiony chorobą morską Samwell Tarly. Wszystko dookoła aż krzyczy o zbliżającej się katastrofie i Sam doskonale zdaje sobie z tego sprawę. Jej początek widzimy zresztą na własne oczy, gdy Tarly nie dopilnowuje znajdującego się pod jego opieką Aemona. Już w poprzednim rozdziale Samwella dowiadujemy się, że posunięty w latach maester zaczyna słabować, ale to właśnie przemoczenie deszczem na pokładzie Kosa wywoła chorobę, z której Targaryen już nie wyjdzie.

Na usprawiedliwienie Tarly’ego można wskazać, że ma naprawdę sporo na głowie: płaczącą Goździk, dręczącą go chorobę morską, a przede wszystkim przygnębienie faktem, że opuścił jedyne miejsce na ziemi, które mógł w końcu nazwać domem. Znajdujący się na krańcu świata Czarny Zamek, który ledwo co obronił się przed inwazją Dzikich i szykował się na atak umarłych, wydawał mu się i tak lepszym miejscem do życia niż położone w żyznym Reach Horn Hill. Na Murze może i zagrażały mu upiory, ale przynajmniej leżał on tysiące mil od jego ojca.

Samwell tęskni za przyjaciółmi, ale Aemon uświadamia mu, że tego najbliższego i tak już utracił. Jon Snow stał się lordem Snowem – dowódcą Nocnej Straży, który musi robić to, co uważa za słuszne, nawet jeśli wymaga to od niego bezwzględności czy wręcz brutalności. Te cechy charakteryzują zresztą także ojca Sama. Lord Snow zmusza więc Goździk, by porzuciła własne dziecko i zabrała w jego miejsce syna Dalli, ratując go przed Mellisandre. Jak tego dokonał, dowiemy się dopiero w Tańcu ze smokami, ale trzeba przyznać, że Aemon miał rację, podejrzewając zastosowanie zarówno próśb, jak i gróźb. Czy gdyby Samwell wiedział, jak te drugie były drastyczne, nadal uważałby Jona za swego przyjaciela? Tyle że, jak zauważył stary maester, to właśnie Tarly skazał Snowa na podejmowanie podobnych decyzji, przyczyniając się do jego wyboru na lorda dowódcę. Jon jest teraz tarczą osłaniającą Krainę Człowieka i stoi przed wyborem między złym a gorszym. To zresztą jedno z głównych przesłań Martina: nie negując tego, że istnieje dobro i zło, czasem bardzo trudno walcząc o to pierwsze, nie posługiwać się drugim. To zaś musi prowadzić do tego, co zrozpaczony Samwell zaczyna powoli rozumieć: nie ma dobrych wyborów ani szczęśliwych zakończeń.

To mi się podoba 1
To mi się nie podoba 0

Dżądżen

Fan twórczości Martina i dobrego wina. Lubię historię i suchary. Wolny czas spędzam w ogrodzie przeklinając Matkę Naturę za jej hojność.

Polecamy także

Jeden komentarz

  1. „Randyll Tarly miał dość specyficzne metody wychowawcze: chcąc nauczyć Sama pływać, wrzucił go do stawu. Zyskał tym tyle, że chłopak nigdy więcej nie odważył wejść do wody głębiej niż do pasa.”

    To nie jest specyficzna metoda wychowawcza. To całkiem typowa metoda nauki pływania, zwłaszcza (a zapewne już wyłącznie) kiedyś. Świetne pokazuje to scena z westernu Hondo (chyba jakiś bardzo dobry/wybitny, nie oglądałem, ale aktorka dostała nominację do Oskara, a główną rolę grał John Wayne).

    Scena z gatunku zabawnych, polecam zobaczyć na YT: „Hondo „Swimming Lesson””.

    To mi się podoba 0
    To mi się nie podoba 0

Zanim napiszesz komentarz zapoznaj się z naszymi zasadami zamieszczania komentarzy:

Regulamin zamieszczania komentarzy


Użyj tagu [spoiler] aby ukryć część treści komentarza:

[spoiler]Treść spoilera[/spoiler]

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Back to top button