SPRAWL zero

SPRAWL zero pojawiło się na moim radarze dość niespodziewanie. Ten kolejny retroshooter, napędzany adrenaliną i znakomitą muzyką, przykuł moją uwagę niebanalnym podejściem do pętli rozgrywki, a także tym, że niemal od razu zebrał na Steamie przytłaczająco pozytywne opinie. Coś było na rzeczy, a ja nie zamierzałem przejść obok niego obojętnie.

Jak zapowiadają autorzy, ten na pierwszy rzut oka typowy boomer shooter ma być hołdem dla klasyków FPS-ów z lat dwutysięcznych. Klimatem i mechanikami nawiązuje do takich tytułów jak F.E.A.R., Half-Life czy Killzone. Wprowadza przy tym własne podejście do posługiwania się bronią i kładzie nacisk na nieco inne aspekty, dzięki czemu jest obecnie jednym z lepszych shooterów na rynku.

Zacznę nietypowo, bo od minusa. Najsłabszą stroną gry jest fabuła, której śledzenie w pewnym momencie sobie odpuściłem. Wcielamy się w postać o imieniu Five. To cybernetycznie ulepszony superżołnierz, którego głównym zadaniem jest wyeliminowanie SILASA, przywódcy technoreligijnego kultu IMAGO-DEI. Historię poznajemy mimochodem, z dialogów oraz porozrzucanych tu i ówdzie notatek. Nie jest szczególnie angażująca, a kto przestanie śledzić jej przebieg, bardzo łatwo pogubi się w niuansach. Jest typowa dla gatunku i szybko przestaje się zwracać na nią uwagę. Służy jedynie za tło, które ma usprawiedliwić wyrzynanie wszystkiego, co znajdzie się na muszce. Pod koniec pojawia się nawet jakiś twist fabularny, ale szczerze mówiąc, obszedł mnie tyle co zeszłoroczny śnieg. Wszystko jest tu bowiem typowe, do granic wyświechtane i przemielone już tysiąc razy.

SPRAWL zero błyszczy za to w zupełnie innych aspektach. I choć w samej rozgrywce nie ma niczego nowego, połączenie elementów, na które postawili autorzy, czyni z tego tytułu jeden z najlepszych niezależnych FPS-ów. Trzeba przy tym pamiętać, że to indyk ze skromnym budżetem. Widać to zwłaszcza w oprawie graficznej, która jest oszczędna, ale na szczęście nie prymitywna i zdecydowanie lepiej prezentuje się w ruchu niż na statycznych screenach.

Już dawno nie grało mi się tak wybornie w nowego boomer shootera. Ostatnio podobne emocje wywołał u mnie chyba Prodeus. On również był napędzany adrenaliną i kapitalną muzyką. Problem z Prodeusem polegał jednak na tym, że z czasem stawał się powtarzalny i zaczynał przynudzać. Tutaj tego problemu nie ma. Może to wynikać również z tego, że nowy Sprawl jest dość krótki: jego ukończenie zajmuje ok. 10 godzin. To niezły wynik, w tym przypadku wręcz optymalny, bo gra kończy się, zanim zdąży znużyć, co również warto docenić. Jest dynamicznie od początku do samego końca.

Oprócz wyśmienitej muzyki (elektronicznej wixy, która wkręca się w mózg, nadaje tempo starciom i dynamicznie dostosowuje się do wydarzeń na ekranie) siłą omawianego tytułu jest oparcie gameplayu na dość nietypowej pętli rozgrywki. Choć zastosowane rozwiązania widzieliśmy już nieraz, tworzą one niecodzienne połączenie.

Podstawowym wyposażeniem są tutaj rękawice grawitacyjne. Dzięki nim możemy przyciągać do siebie porozrzucane po mapach obiekty, takie jak skrzynki, pojemniki i inne śmieci, a następnie ciskać nimi we wrogów. Rękawice pozwalają też przyciągać broń upuszczoną przez przeciwników. W tym miejscu dochodzimy do sedna, czyli tego, co czyni tę grę na swój sposób wyjątkową.

W odróżnieniu od innych FPS-ów nie nosimy tu całego arsenału na plecach, bo w danym momencie możemy mieć przy sobie tylko jedną broń. Żeby było jeszcze zabawniej, każda z nich jest jednorazowa. Gdy skończy się amunicja, broń staje się bezużyteczna i można nią co najwyżej rzucić w łeb najbliższego oponenta, by następnie podnieść rękawicami kolejną. Polegamy więc na tym, co znajdziemy lub co wypadnie z przeciwników, i nieustannie żonglujemy bronią. A arsenał jest całkiem szeroki: od pistoletów na kapiszony, przez karabinki, strzelby, snajperki, rewolwery i rakietnice, aż po młoty. Uzbrojenie podzielono na klasy, a poszczególne egzemplarze mienią się różnymi barwami oznaczającymi ich moc, niczym w looter shooterach. Pozwala to łatwo zorientować się, po co warto sięgnąć w następnej kolejności, tym bardziej że pola bitwy potrafią błyskawicznie zapełniać się porzuconymi pukawkami.

Do tego dochodzą moce, czyli zdolności specjalne. Jest wśród nich spowolnienie czasu. Jest też chwilowa tarcza, która zatrzymuje pociski przeciwnika, by można je było następnie posłać z powrotem, co szczególnie przydaje się w walce z dronami. Jest wreszcie szarża z chwilową niewrażliwością na obrażenia, która przełamuje tarcze i pozwala powalić nawet największych twardzieli. Jest tego sporo, a umiejętne korzystanie z tych zdolności pozwala w prosty sposób obniżyć poziom trudności starć i przechylić szalę zwycięstwa na naszą korzyść. Żonglerka zdolnościami połączona ze zmienianiem broni w locie i ciskaniem we wrogów wszelkim dostępnym śmieciem to jedyny w swoim rodzaju taniec. Przypomina trochę gun-katę z pewnego znanego filmu z Christianem Bale’em.

AI wrogów stoi na przyzwoitym poziomie. Szarżujące na nas oddziały potrafią flankować, chować się za osłonami i rzucać granatami. Przy tym nieustannie komunikują się ze sobą, co może przywoływać flashbacki choćby z F.E.A.R. Giną zaś, wydając dźwięki podobne do tych, które wydawali żołnierze z Half-Life’a. Wprawny gracz zapewne wyłapie tu jeszcze więcej znajomych nawiązań.

Jak na grę niezależną SPRAWL zero to tytuł bardzo solidny. Ma wręcz uzależniającą pętlę rozgrywki, satysfakcjonującą fizykę i charakterystyczną cyberpunkową stylistykę. Przy rozsądnej cenie oferuje przyzwoity czas zabawy. Co najważniejsze, nie zamula i nie próbuje sztucznie wydłużać rozgrywki, tylko kończy się, zanim zacznie przynudzać. Jedyne zastrzeżenie mam do końcówki: walka z finałowym bossem okazuje się niestety męcząca i mało angażująca. Wygląda to na klasyczny przypadek, w którym zabrakło pomysłu na ciekawe zwieńczenie gry. Stąd zapewne ten bezbarwny i rozczarowujący finałowy przeciwnik.

SPRAWL zero powinno przypaść do gustu wszystkim, którzy lubią improwizację i zabawę fizyką, a grę potraktują jako swego rodzaju szalony, dynamiczny sandbox. Może nie zrewolucjonizuje gatunku, ale zapewni wyśmienitą rozgrywkę napędzaną adrenaliną i świetną, dynamiczną muzyką. W kategorii najlepszej ścieżki dźwiękowej w grach wideo SPRAWL zero ląduje na mojej liście bardzo wysoko.

5

0