Dzikie łowy

Taika Waititi dał się poznać szerokiej widowni jako reżyser rewelacyjnego filmu “Thor: Ragnarok”. Wcześniej znałem go tylko z zabawnego pseudo-dokumentu o życiu współczesnych wampirów (“Co robimy w ukryciu” / “What we do in the shadows” – polecam!). Zachęcony tymi dwiema produkcjami postanowiłem nadrobić zaległości i obejrzeć również “Dzikie łowy” (oryg. “Hunt for the Wilderpeople”). Odkryłem, że prócz poczucia humoru i specyficznego stylu, Waititi ma jeszcze ogromne serce, wyczucie i wrażliwość. Gość właśnie wskoczył na krótką listę reżyserów, których filmy są dla mnie pozycjami obowiązkowymi.

Kadr z filmu "Dzikie łowy" aka "Hunt for the Wilderpeople"
Poznajcie Rickiego. Sierotę, harpagana, gangstera i rapera w jednym.

Ricky (Julian Dennison) to z wyglądu słodki, pocieszny grubasek. Ale z zachowania to koszmar opieki społecznej, mały harpagan przerzucany od jednej rodziny zastępczej do drugiej. Ostatnią szansą przed naprawdę poważną zmianą na gorsze (nie chcę zdradzić zbyt wiele) jest pobyt u Belli (Rima Te Wiata) i Heca (Sam Neil). Na zupełnym nowozelandzkim odludziu, z dala od jakiejkolwiek cywilizacji. Nowa ciocia jest zachwycona, jej partner – delikatnie mówiąc – ciut mniej. Kiedy Bella znika z tego układu, Ricky ucieka do buszu, gdzie razem z Heciem spróbuje odnaleźć samego siebie i swoje miejsce na ziemi. W pościg za nimi rusza bezwzględna przedstawicielka władz, wielbicielka wojskowej musztry, Paula.

Kadr z filmu "Dzikie łowy" aka "Hunt for the Wilderpeople"
Dobrotliwa ciocia Bella – od niej wszystko się zaczęło.

To nie jest film szczególnie odkrywczy ani zaskakujący. Jest w nim za to mnóstwo dobrego humoru, ciepła, otuchy i nadziei. Chociaż momentami atmosfera bywa naprawdę mroczna. Waititi stworzył słodko-gorzki obraz o osieroconym chłopaku, o jego trudnych doświadczeniach i niewiadomej przyszłości. O poczuciu odrzucenia i potrzebie miłości. O stracie, żałobie i emocjonalnej rekonwalescencji. Słodycz jest dawkowana ostrożnie i bez przesady, za to momenty goryczy mają swój ciężar. Pod żartami i dialogami typowymi dla rozmów dziecka z dorosłym kryje się sporo cierpienia i trudnych doświadczeń. Po obu stronach.

Kadr z filmu "Dzikie łowy" aka "Hunt for the Wilderpeople"
Waititi uwielbia absurd. Tak wygląda w filmie pracownica opieki społecznej, tropiąca bohaterów.

Relacja Heca i Ricky’ego, ewolucja ich stosunków, to oś całej historii. Od niechęci i wytykania sobie różnic, po odnalezienie wspólnego języka, wspólnych marzeń i wspólnych lęków. Dużo dobrej roboty wykonał Julian Dennison, który jak na tak młodego aktora prezentuje się wcale nieźle. Natomiast Sam Neil to po prostu klasa światowa, ogląda się go z prawdziwą przyjemnością. Dzięki ich kreacjom, niepopadającym w przesadę, Waititi sprawnie balansuje między dramatem a komedią.

Kadr z filmu "Dzikie łowy" aka "Hunt for the Wilderpeople"
Hec to człowiek typu “do-rany-przyłóż”. Jeśli chcesz mieć gangrenę.

Nie wiem co w przyszłości nakręci nowozelandzki reżyser, ale może być pewien, że na jego kolejne filmy pójdę do kina w ciemno. Zaś wszystkim czytelnikom polecam seans “Dzikich łowów”. Uśmiejecie się, wzruszycie, momentami pogrążycie w smutku, ale ostatecznie zrobi się wam cieplej na sercu. To nie będzie zmarnowany czas.

Kadr z filmu "Dzikie łowy" aka "Hunt for the Wilderpeople"
Takich trzech, jak ich dwóch, to nie ma ani jednego.

Kilka komentarzy do "Dzikie łowy"

  • 12 grudnia 2017 at 13:29
    Permalink

    Żaba, polecam jeszcze “Orzeł kontra rekin” albo “Flight of the Conchords” dla fanów tego typu suchego humoru. Podobno “Boy” z 2010 też dobry. Osobiście czekam na spinoff “Co robimy w ukryciu” z wilkołakami w roli głównej.

    Reply
    • SithFrog
      13 grudnia 2017 at 13:21
      Permalink

      Obejrzę, szczególnie tego Orła (swoją drogą, znów tłumaczenie na poziomie).

      Reply
    • SithFrog
      13 grudnia 2017 at 13:22
      Permalink

      Fajnie i niefajnie. Tzn. wierzę mocno, że ma na to pomysł i nie zrobi po raz drugi tego samego, żeby nie skończyło się na odcinaniu kuponów.

      Reply
  • 12 grudnia 2017 at 19:08
    Permalink

    Tekst fajny, ale zdjęć więcej niż tekstu.

    Reply
    • SithFrog
      13 grudnia 2017 at 13:21
      Permalink

      A bo tak wyszło, wszystkie foty mi się podobały i nie chciałem wywalić żadnej 😛

      Reply

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

 pozostało znaków